Dubbelsuper
Om problemen met de spiegelfrequentie op te lossen, gebruiken sommige ontvangers meerdere opeenvolgende stappen van neerwaartse conversie en meerdere IF-versterkers met verschillende middenfrequenties en bandbreedtes. Een ontvanger met twee downconversietrappen en IF-versterkers wordt een dubbele superheterodyne ontvanger of dubbelsuper genoemd.
Bij het kiezen van de middenfrequentie moeten we in gedachten houden
- dat er geen sterke zenders op deze frequentie werken die zouden kunnen “doorbloeden”, d.w.z. interfereren met de tussenfrequentie;
- dat deze frequentie niet te hoog is, d.w.z. gemakkelijk te verwerken;
- dat deze frequentie zo hoog mogelijk is, zodat de spiegelfrequentie buiten de ontvangstband ligt.
Omdat deze eisen klassiek tegenstrijdig zijn, kan de keuze van de tussenfrequentie opnieuw alleen maar een compromis zijn.
Of je kunt twee ontvangers in serie schakelen om een dubbelsuper te vormen!
versterker
versterker
Figuur 1: Blokschema van een dubbelsuper
versterker
versterker
Figuur 1: Blokschema van een dubbelsuper
versterker
versterker
Figuur 1: Blokschema van een dubbelsuper (interactief beeld)
De eerste middenfrequentie kan dan zo groot mogelijk zijn, bijv. 400 tot 500 MHz, om de ontvangstband van de ontvanger te vergroten zonder het risico van het ontvangen van spiegelfrequenties, en de tweede middenfrequentie kan worden ingesteld op een gunstige waarde die gemakkelijk te verwerken is (bijv. 70 MHz).
Tuner (1e frequentieomvormer)
De tuner is een frequentieomvormer die de zeer hoge variabele ingangsfrequentie omzet in een relatief hoge constante middenfrequentie. De 1e lokale oscillator genereert een frequentie die altijd op dezelfde afstand ligt van de ontvangstfrequentie, zodat het verschil tussen de twee frequenties altijd constant is. Na de mixer wordt alleen de gewenste middenfrequentie (in dit geval 450 MHz) verder verwerkt.
1e IF-versterker
De 1e IF-versterker is een relatief smalbandige selectieve versterker met een hoge versterkingsfactor. De eerste IF-frequentie ligt nog op een zeer hoge waarde, bijv. 450 MHz, wat veel moeite met de afscherming betekent en problemen met de haalbare versterkingsfactor.
Automatische versterkingsregelingen, zoals de tijdsafhankelijke versterking, worden hier op het laatst gerealiseerd.
2e frequentieomvormer (mixer)
Die 1. ZF wird mit einer Festfrequenz aus dem 2. Local Oszillator zur 2. ZF heruntergemischt. De eerste tussenfrequentie wordt niet langer gebruikt om verschillende ontvangstfrequenties te selecteren. De tweede lokale oscillator kan daarom een vaste frequentiegenerator zijn.
2e IF-versterker
De 2e IF-versterker is een relatief smalbandige selectieve versterker met een zeer hoge versterkingsfactor. De tweede IF is een standaardwaarde, rond 60 tot 75 MHz. Deze frequentie is gemakkelijk te verwerken en biedt betere filterhellingen. Deze IF-versterker is vaak uitgerust met een instelbare bandbreedte of meerdere IF-versterkers met verschillende bandbreedtes worden parallel gebruikt en geschakeld als dat nodig is.
De 2e IF-versterker is vaak een logaritmische versterker om de hoge dynamiek van de echosignalen (vaak meer dan 30 dB) te compenseren.
Demodulator
De demodulator scheidt de draaggolffrequentie van de laagfrequente of video-informatie. De laatste componenten van de 2e IF worden geblokkeerd door een laagdoorlaatfilter.
Videoversterker
De videosignalen worden versterkt tot de gewenste grootte zodat ze verder verwerkt kunnen worden.