www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Lüneburg lens

Figuur 1: De Lüneburg lens kan veel ontvangstkanalen en veel richtingen tegelijk bedienen.

Figuur 1: De Lüneburg lens kan veel ontvangstkanalen en veel richtingen tegelijk bedienen.

Lüneburg lens

Een Lüneburg lens is een antenne die gebruik maakt van een bolvormige lens met een brekingsindexgradiënt om radiogolven efficiënt af te buigen.

De Lüneburg-lens is gemaakt van een diëlektrisch materiaal waarvan de diëlektrische constante continu toeneemt vanaf het oppervlak tot tweemaal de waarde in het centrum van de bol, volgens een specifiek wiskundig profiel dat bekend staat als het Lüneburg-profiel:

 

(1)

  • n(r) = brekingsindex
    (als functie van de radius)
  • R = radius van de bol

Ook hier worden de elektromagnetische golven altijd afgebogen in de richting van het dichtere medium. Deze inhomogene sferische lens kan daarom een vlakke golf perfect op zijn achterkant richten. De lens kan een parallelle bundel bevatten die de hele opening vult zonder sferische aberraties. Bovendien blijven de focuseereigenschappen van de Lüneburg lens constant, ongeacht de frequentie en polarisatie.

Lüneburg lensantennes werden vaak gebruikt in radarsystemen voor militaire en civiele toepassingen. Ze speelden een essentiële rol in de transmissie en ontvangst van radarsignalen en maakten de nauwkeurige detectie en het volgen van objecten mogelijk. Het is echter moeilijk om een uniforme gradiënt met voldoende nauwkeurigheid te produceren, daarom wordt vaak alleen een geleidelijke verandering in de brekingsindex gebruikt. Met de komst van phased array antennes is het belang van antennes met Lüneburg lenzen echter afgenomen. Tegenwoordig worden ze hooguit nog gebruikt als retroreflectoren en in het submillimeterbereik.

De Duitse wiskundige Rudolf Karl Lüneburg ontwikkelde de theorie voor deze sferisch symmetrische lens in 1944[1] als een academische oefening in klassieke optica.

Literatuur:

  1. R. K. Lüneburg, “The Mathematical Theory of Optics”, Brown University Providence, Rhode Island, 1944, 208-213.