Schwarzschild-hoornstraler
Afbeelding 1: Stapsgewijze weergave van het vouwen van een Schwarzschild-hoornstraler. De vouwplaatsen vormen de reflectoren en hebben uiteindelijk de doorsnede van golfpijpbochten.
Afbeelding 1: Stapsgewijze weergave van het vouwen van een Schwarzschild-hoornstraler.
De vouwplaatsen vormen de reflectoren en hebben uiteindelijk de doorsnede van
golfpijpbochten.
a) vorm van de metalen plaat;
b) omgezette plaat;
c) opengesneden en voorzien van reflectoren;
d) zijaanzicht van c).
Schwarzschild-hoornstraler
Het Schwarzschild-hoornsysteem is een variant van de Cassegrain-antenne die aan de sinusvoorwaarde van Abbe voldoet. Daardoor wordt de nauwkeurigheid van de antenne buiten de richting van de hoofdbundel verbeterd. Een Schwarzschild-hoornstraler heeft een grotere concave secundaire reflector en een kleinere convexe primaire reflector. Beide reflectoren bevinden zich binnen de gevouwen hoornstraler. In tegenstelling tot de Cassegrain-antenne zijn de reflectoren geen zuivere geometrische kegelsneden, maar transcendente krommen. Bij gebruik uitsluitend in de richting van de hoofdbundel biedt deze antenne nauwelijks voordelen ten opzichte van een Cassegrain-antenne. Voor snelle elektronische bundelafbuiging biedt de antenne echter gunstigere omstandigheden. Het ontwerp van de reflectoroppervlakken vereist een ingewikkelde berekeningsprocedure. Het is afhankelijk van de bundelbreedte en de scanhoek. De Schwarzschild-hoornstraler wordt gevoed door meerdere kleinere stralers. Het zendvermogen wordt over deze stralers verdeeld door een zogenoemde orgelpijpschakelaar (Engels: Organ-Pipe Scanner).
Omdat de boogvormige delen in de hoornstraler die als reflectoren dienen geen eenvoudige kegelsneden zijn, zijn de vervaardiging en het naleven van de vereiste toleranties zeer gecompliceerd. Daarom heeft dit systeem nauwelijks toepassing gevonden. Waarschijnlijk was het enige in serie geproduceerde model de antenne van de vuurleidingsradar AN/MPG-1, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld door het MIT Radiation Laboratory en later werd gebouwd door Bendix. De antenne met Schwarzschild-hoornstraler heeft een bundelbreedte van 0,55° in azimut en 3° in elevatie. Het stralingsdiagram wordt door een motor en een overbrenging met vier omwentelingen per seconde afgebogen en bestrijkt een sector van 10,2°.
De Schwarzschild-hoorn is genoemd naar de Schwarzschild-telescoop, die in 1905 werd ontwikkeld door de Duitse astrofysicus Karl Schwarzschild (*1873 – †1916).
Bronnen:
- R. C. Hansen: ’’Microwave Scanning Antennas. Volume 1: Apertures’’ New York, New York; London, England: Academic Press, Inc., 1964, ISBN 9781483260631, p. 123 (online voorbeeld)
- W. Cady et al. ’’Antennas, Scanners, and Stabilization’’, in L. de Ridenour et al: ’’Radar System Engineering’’ Mc Graw-Hill, New York, 1947, hoofdstuk 9, p. 297