Rayleighverdeling
Figuur 1: De waarschijnlijkheidsdichtheidsfunctie volgens Rayleigh
Rayleighverdeling
De Rayleighverdeling, genoemd naar William Strutt, Lord Rayleigh, is een continue kansverdeling waarvan de componenten onafhankelijke, positieve willekeurige variabelen met een normale verdeling zijn. Tot een herschaling komt deze overeen met de χ-verdeling met twee vrijheidsgraden. In de statistiek betekenen twee vrijheidsgraden dat twee waarden in de berekening vrij kunnen variëren.
Wiskundig gezien is de Rayleigh-verdeling het resultaat van twee Gaussisch verdeelde componenten px(x) en py(y), die onafhankelijk van elkaar zijn. Voor een afleiding kijken we naar twee onafhankelijke Gaussisch verdeelde willekeurige variabelen x en y, die elk een symmetrische klokcurve rond een gemiddelde waarde hebben:
(1)
De gezamenlijke waarschijnlijkheidsdichtheidsfunctie (PDF, van: probability density function) van twee onafhankelijke variabelen is vanwege de statistische onafhankelijkheid van px(x) en py(y) het product van de afzonderlijke dichtheidsfuncties:
(2)
Als bijvoorbeeld x en y een ruisvermogen met het reële (in fase) en imaginaire deel (kwadratuur) als complex signaal weergeven, zijn we geïnteresseerd in ρ² = x² + y² als de waarschijnlijkheidsdichtheidsfunctie van de hoeveelheid. De transformatie in poolcoördinaten (ρ, ϕ) levert het volgende op:
Figuur 2: De reële waarde ρ is onafhankelijk van de fase ϕ
(3)
In de vorm van poolcoördinaten is de waarschijnlijkheidsdichtheidsfunctie onafhankelijk van ϕ:
(4)
Daarom levert de integratie van ϕ een eenvoudige factor 2π op.
De Rayleigh-verdeling is daarom:
(5a)
(of in een andere schrijfwijze)
(5b)
- waarbij σ de meest waarschijnlijke waarde is,
ook wel de modus van de Rayleigh-verdeling genoemd.
De maximale waarde van de PDF ( pmax) is:
- De verwachte waarde van p is
(als ruisvermogen) en de standaardafwijking is
Toepassingen in radarsignaalverwerking
De Rayleigh-verdeling wordt gebruikt:
- voor de waarschijnlijkheidsdichtheidsfunctie van de fluctuatieverliezen voor de modellen Swerling Fall 1 en 2;
- voor de amplitudedichtheid van ruis in een banddoorlaatfilter.
- In het algemeen is het het meest klassieke model voor het beschrijven van de amplitudeverdeling van in de afstand gelijkmatig verdeelde vaste doelstoringen en door chaffstoringen. De Rayleigh-verdeling is geschikt voor het beschrijven van meteorologische clutter, vaste doelstoringen van radars met een lage resolutie (halve breedte van het antennepatroon groter dan 2°, impulsduur groter dan 1 µs). Deze storingen worden dan ook wel Rayleigh-clutter genoemd.
- Modellen met Rayleigh-verdeling worden gebruikt voor het beschrijven van diffuse fading-situaties.