www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

In-fase en kwadratuur methode

Reële en imaginaire grootheden Reële en imaginaire grootheden

Figuur 1: Reële en imaginaire grootheden

In-fase en kwadratuur methode

Als al de IF-frequentie met een snelle maar eenvoudige A/D-Converter wordt gedigitaliseerd, dan heb ik voor elke bereikcel een digitale amplitudewaarde. Deze vertegenwoordigt het reële deel van het complexe echosignaal, maar waar blijft de fase-informatie? Ja, met de eenvoudige methode gaat de fase-informatie verloren!

Synchrone detector

Een complexe grootheid bestaat altijd uit een reëel deel (lichtgroen) en een imaginair deel (lichtblauw). Een analoog/digitaal converter zal echter altijd alleen rekening houden met het reële deel dat in de X-as ligt.

Dit is geen probleem bij oudere radars. De blip bestaat uit minimaal 12 tot 15 pulsen. Als één of twee pulsen de werkelijke amplitude nul hebben (door maximale faseverschuiving), is de blip toch zichtbaar. Maar de nieuwere radars gebruiken vaak een zogenaamde Monopulse Technologie. Alle gegevens zijn het resultaat van slechts één uitgezonden puls. We hebben dus ook de imaginaire gegevens nodig!

De synchrone detector levert een representatie van het IF-signaal, inclusief fase en amplitude zonder verlies van informatie. De in-fase (I) en kwadratuur-fase (Q) signalen van de basisband worden gedigitaliseerd met behulp van een paar A/D-omzetters. De synchrone detector wordt ook wel een kwadratuurkanaalontvanger, kwadratuurdetector, I/Q demodulator of coherente detector genoemd.

Welnu, als ik de hele constructie 90° draai …

… dan ligt het imaginaire deel precies op de X-as en kan het gedigitaliseerd worden, maar het reële deel valt nu weg!

Maar de hoeveelheid van de oorspronkelijke vector kan opnieuw worden berekend met behulp van de stelling van Pythagoras uit deze twee resultaten.

En hoe draai je nu de hele constructie 90°?

(in-fase)
(kwadratuur)
A
A
D
D
I-gegevens
Q-gegevens
fsignaal
fosc

Figuur 2: Blokschema van synchrone detector

(in-fase)
(kwadratuur)
A
A
D
D
I-gegevens
Q-gegevens
fsignaal
fosc

Figuur 2: Blokschema van synchrone detector

I+Q_phase_detector.pdf
(klik om te vergroten: PDF 115 kByte)

Figuur 3: een concreet voorbeeld (documentatie)

Oh, dit is heel eenvoudig: de fase van het signaal moet 90° verschoven worden. Beide analoge delen van het signaal moeten dan gedigitaliseerd worden. Nu heb ik maar twee keer zoveel datalijnen, maar de door een digitale processor gestuurde signaalverwerking geeft me hiervoor in de eerste plaats veel meer mogelijkheden.

De resulterende digitale gegevens kunnen dan worden verwerkt met behulp van een grote verscheidenheid aan digitale signaalverwerkingsalgoritmen. (Digitale filters hebben bijvoorbeeld veel steilere randen dan analoge constructies …
… door de zeer vroege omzetting in digitale signalen kan noch ruis mijn gegevens op de volgende signaalmanier vervormen … enzovoort)

De I- en Q-componenten zijn als volgt aan elkaar gerelateerd

I = A cos(ϕ)
Q = A sin(ϕ)
(1)

Hieruit kunnen de signaalmagnitude A en de faseverschuiving ϕ als volgt worden berekend

A2= I2+Q2  
ϕ=arctan(Q/I)
(2)

Figuur 2: Blokschema van synchrone detector

Waarom de I&Q methode?

Radar front-end apparaten die gebruik maken van directe down-conversie bieden bijna altijd beide uitgangen. Nu kan de vraag worden gesteld dat als je de fase-informatie niet nodig hebt, het voldoende zou zijn om slechts één uitgang te evalueren.

Ja, dat zou misschien eerst een resultaat opleveren, maar zeer ineffectief. Kijk nog eens naar figuur 1: De rode wijzer draait vrij snel, afhankelijk van de dopplerfrequentie. Maar alleen de grootte van de groene wijzer kan worden gemeten. Alleen als de rode wijzer in dezelfde richting wijst als de groene wijzer, krijg je een effectief uitgangssignaal. Bij kleinere dopplerfrequenties of zelfs bij vaste doelen verandert de fasepositie langzaam of helemaal niet. Hier kan de rode aanwijzer loodrecht op de groene aanwijzer blijven staan en kan de radar helemaal geen uitgangssignaal afgeven. Dit kan zelfs gebeuren bij hogere Doppler-frequenties, omdat bij gebruik van een bemonsteringsfrequentie met een zeer specifieke frequentieverhouding tot de Doppler-frequentie een soort stroboscoop-effect optreedt.

Dus alleen als beide kanalen worden geëvalueerd, kan de grootte van de rode wijzer worden berekend uit beide gemeten signalen, onafhankelijk van in welke richting deze wijst.