SE
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3 GHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 50 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 12 NM (≙ 22 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | ± 100 m; ± 2° |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
SE
SE był radarem rozpoznawczym i nawigacyjnym przeznaczonym dla mniejszych statków, działającym w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub w paśmie E/F (oznaczenie NATO).
Antena składała się z prostokątnego wycinka reflektora parabolicznego o zaokrąglonych narożnikach i szerokości 58½ cala (≙ 1,5 m) i generowała diagram wachlarzowy. Radar był wyposażony w wskaźnik typu „A” i posiadał interfejsy dla urządzeń identyfikacji (IFF). W nadajniku zastosowano magnetron.
Radar został opracowany około 1943 roku i był używany na statkach pomocniczych na Pacyfiku.