www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

AN/SPG-59

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: AN/SPG-59

Rysunek 1: AN/SPG-59

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: pasma C
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów:  
Szerokość impulsu (τ):  
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa:  
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 110 NM (≙ 200 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania: 6 m
Szerokość wiązki anteny:  
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

AN/SPG-59

AN/SPG-59 był wielofunkcyjnym radarem służącym do wyszukiwania celów, sterowania pociskami i oświetlania celów dla pocisków Typhon, działającym w paśmie C (oznaczenie IEEE) lub paśmie G (oznaczenie NATO).

Radar wykorzystywał oddzielne anteny nadawcze i odbiorcze. Antena nadawcza była kulistą anteną fazową o średnicy 1,2 m umieszczoną na szczycie masztu. Jej przesunięcia fazowe były uzyskiwane za pomocą soczewki Lüneburga, przy czym każde wyjście soczewki Lüneburga zasilało wzmacniacz mocy z czterema elementami antenowymi. Do czterech mniejszych soczewek Lüneburga było rozmieszczonych jako anteny odbiorcze wokół masztu. W większej wersji dla krążowników antena nadawcza wykorzystywała około 10 200 elementów antenowych. Mniejsza wersja dla okrętów wielkości fregat wykorzystywała około 3 400 elementów antenowych.

Radar został opracowany około 1963/64 r., a prototyp zainstalowano w 1963 r. na USS Norton Sound (AVM-1). Problematyczne było przełączanie mocy nadawczej na odpowiednie wejścia soczewki Lüneburga. Jednak dalszy rozwój został wstrzymany ze względu na koszty.

Moc impulsowa, podawana czasami jako 200 MW, byłaby teoretyczną mocą impulsową, którą można by osiągnąć, gdyby wszystkie wyjścia soczewki Lüneburga otrzymały maksymalną moc. W praktyce podlega to jednak przybliżonemu rozkładowi Gaussa, tak że tylko kilka elementów antenowych otrzymuje tę maksymalną moc, a znacznie większa liczba nie jest w ogóle sterowana. Podanie rzeczywistej mocy impulsowej dla pojedynczego diagramu antenowego można zatem oszacować tylko przy znajomości diagramu promieniowania wejść soczewki Lüneburga.

Źródło: