SCR-720
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: SCR-720
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3,3 GHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 1,6 kHz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,75 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 70 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 8 NM (≙ 15 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | 10° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
SCR-720
SCR-720 (oznaczenie Royal Air Force: ARI 5570) był radarem przechwytującym działającym w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub paśmie F (oznaczenie NATO), przeznaczonym dla samolotów Northrop P-61 Black Widow, Douglas P-70 Nighthawk i DeHaviland Mosquito. Został opracowany w 1943 roku przez Massachusetts Institute of Technology i jest ulepszoną wersją radaru SCR-520 opracowanego w 1942 roku, ale miał podobne parametry techniczne.