MR-102
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: MR-102 na szczycie masztu; na rufie radar kierowania ogniem MR-103 „Bars”
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 9,3 … 9,4 GHz
(pasma X) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 1,6 or 3,2 kHz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,5 or 1 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 150 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 20 NM (≙ 37 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
MR-102
MR-102 Baklan (cyrylicą: МР-102 «Баклан», nazwa NATO: „Pot Drum”) był systemem radarowym do rozpoznania powierzchni i śledzenia celów, działającym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub w paśmie I (oznaczenie NATO), który został opracowany pod koniec lat 50. XX wieku dla radzieckich szybkich łodzi torpedowych do sterowania torpedami. Zastąpił on przestarzały system Zarnitsa.
Nadajnik wykorzystywał magnetron typu MI-146. Rozpoznawanie własnych i obcych obiektów odbywało się za pomocą dodatkowego systemu radarowego „Kremnij-2” (jest to prostokątna płaska antena z reflektorem siatkowym pod radomem).