ASD
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
MIT’s Radiation Laboratoryand
Sperry Corporation (1910-1986)
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma X |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 10 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 40 NM (≙ 74 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
ASD
ASD był radarem nawigacyjnym i naprowadzającym w paśmie X opracowanym przez laboratoria radarowe MIT, NRL i Sperry podczas II wojny światowej. W 1943 roku radar ASD został wprowadzony do produkcji. Po wojnie produkcję przejęła firma Philco, a radar został oznaczony jako AN/APS-3 od 1946 r. ASD był pierwszym skutecznym amerykańskim mikrofalowym radarem poszukiwawczym i był używany w średnich samolotach patrolowych oraz w samolotach bojowych, takich jak Lockheed PV-1 Ventura, PV-2 Harpoon i Grumman TBF Avenger. Statki i linie brzegowe mogły być wykrywane w zasięgu do 300 mil, okręty podwodne w zasięgu 15 mil, a inne samoloty w zasięgu 8 mil.
Dostępność magnetronów dla pasma X zmniejszyła wymiary anten i nadajników trzykrotnie w porównaniu do pasma S. Pozwoliło to na zamontowanie elementów nadawczo-odbiorczo-antenowych radaru nawet w samolotach jednosilnikowych w małych kontenerach lub w owiewkach umieszczonych pod skrzydłami samolotu. Sterowanie radarem i wyświetlacz na wskaźnik typu „B” o średnicy 12,7 cm znajdowały się w kadłubie samolotu. Sektor poszukiwań był skierowany do przodu, miał szerokość 150 stopni i można go było przełączyć na 60 stopni w celu namierzenia celów.
Źródło:
- Louis A. Gebhard, Evolution of Naval Radio-Electronics and Contributions of the Naval Research Laboratory, NRL Report 8300, 1979 (podgląd online)