www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

ASD

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: pasma X
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów:  
Szerokość impulsu (τ):  
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa: 10 kW
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 40 NM (≙ 74 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania:  
Szerokość wiązki anteny:  
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

ASD

ASD był radarem nawigacyjnym i naprowadzającym w paśmie X opracowanym przez laboratoria radarowe MIT, NRL i Sperry podczas II wojny światowej. W 1943 roku radar ASD został wprowadzony do produkcji. Po wojnie produkcję przejęła firma Philco, a radar został oznaczony jako AN/APS-3 od 1946 r. ASD był pierwszym skutecznym amerykańskim mikrofalowym radarem poszukiwawczym i był używany w średnich samolotach patrolowych oraz w samolotach bojowych, takich jak Lockheed PV-1 Ventura, PV-2 Harpoon i Grumman TBF Avenger. Statki i linie brzegowe mogły być wykrywane w zasięgu do 300 mil, okręty podwodne w zasięgu 15 mil, a inne samoloty w zasięgu 8 mil.

Dostępność magnetronów dla pasma X zmniejszyła wymiary anten i nadajników trzykrotnie w porównaniu do pasma S. Pozwoliło to na zamontowanie elementów nadawczo-odbiorczo-antenowych radaru nawet w samolotach jednosilnikowych w małych kontenerach lub w owiewkach umieszczonych pod skrzydłami samolotu. Sterowanie radarem i wyświetlacz na wskaźnik typu „B” o średnicy 12,7 cm znajdowały się w kadłubie samolotu. Sektor poszukiwań był skierowany do przodu, miał szerokość 150 stopni i można go było przełączyć na 60 stopni w celu namierzenia celów.

Źródło:

  1. Louis A. Gebhard, Evolution of Naval Radio-Electronics and Contributions of the Naval Research Laboratory, NRL Report 8300, 1979 (podgląd online)