Polaryzacja kołowa w antenach tubowych
Rysunek 1: Polaryzacja kołowa uzyskana za pomocą zasilania
Polaryzację kołową w antenie tubowej można uzyskać za pomocą dwóch oddzielnych punktów zasilania odcinka falowodu, przy różnicy faz 90° między obydwoma sygnałami. Opóźnienie jednej składowej sygnału o 90° powoduje powstanie polaryzacji kołowej.
Rysunek 2: Płyta zmieniająca polaryzację
Polaryzacja kołowa może powstać również wtedy, gdy sygnał spolaryzowany liniowo przechodzi przez płytę polaryzacyjną. Płaszczyzna polaryzacji jest obrócona o 45°, dzięki czemu jedna składowa sygnału przechodzi bez przeszkód, podczas gdy druga składowa ulega opóźnieniu.
Ta metoda zmiany polaryzacji jest również stosowana w niektórych antenach Cassegraina.
Przejście z kabla koncentrycznego |
Rysunek 3: Zmiana polaryzacji w odcinku falowodu
Inna metoda polega na zamontowaniu zasilania odcinka falowodu pod kątem 45° względem anteny tubowej. Następnie można zastosować różne metody opóźniania wybranej składowej ortogonalnej.
Rysunek 4: Przejście z prostokątnego na kołowy przekrój falowodu do
podłączania kołowych karbowanych anten tubowych
Rysunek 4: Przejście z prostokątnego na kołowy przekrój falowodu
do podłączania kołowych
karbowanych anten tubowych
Płyta ćwierćfalowa
Rysunek 5: Płyta ćwierćfalowa dla fal elektromagnetycznych
Aby zrozumieć, co dzieje się w tej płycie, należy przypomnieć sobie, co dzieje się z falami elektromagnetycznymi, gdy napotykają przeszkodę przewodzącą prąd elektryczny, mającą znaczny wymiar w kierunku linii pola elektrycznego. W tym przypadku są to początkowo jedynie cienkie, naprężone przewody ułożone w kierunku linii pola elektrycznego. W naszym przypadku obiekt ten jest znacznie większy od długości fali i działa jak reflektor. Jeżeli jednak długość geometryczna jest prostopadła do linii pola elektrycznego, znaczenie ma wyłącznie grubość przewodu. Jest ona pomijalnie mała w porównaniu z długością fali, dlatego przewód nie wpływa na jej propagację.
Jeżeli przewody te zostaną obrócone o 45°, fala elektromagnetyczna zostaje rozdzielona: jedna część przechodzi przez przeszkodę z tłumieniem wynoszącym co najmniej 3 dB, a druga część jest przejmowana przez przewody. Jeżeli przewód jest stosunkowo cienki, ta część zostaje odbita.
Jeżeli przewód ma większy wymiar w kierunku propagacji fali, praktycznie w postaci lameli, jak pokazano na rysunku 5, część energii przejęta przez ten przewodnik elektryczny nie zostaje odbita, lecz jest prowadzona w kierunku propagacji i ponownie wypromieniowywana na jego końcu.
Obie składowe mają różne prędkości propagacji: fala w wolnej przestrzeni rozchodzi się w przybliżeniu z prędkością światła, natomiast fala prowadzona w płycie ćwierćfalowej jest wolniejsza o określony współczynnik, zależny od materiału i wynoszący w przybliżeniu 0,7. Jeżeli szerokość lameli zostanie dobrana tak, aby składowa prowadzona była opóźniona dokładnie o jedną czwartą długości fali, obie składowe nakładają się i tworzą falę spolaryzowaną kołowo, podobnie jak podczas zasilania falowodu dwoma dipolami przesuniętymi względem siebie w fazie o 90°. Kierunek obrotu zależy od tego, czy lamele są ustawione pod kątem +45°, czy -45°. Należy pamiętać, że szerokość lameli nie wynosi ¼λ, lecz opóźnienie jednej składowej podczas przejścia przez szerokość lameli wynosi ¼λ.
Proces jest odwracalny, jeżeli lamele w kolejnej płycie zostaną ustawione z obrotem o 90°. Kilka takich płyt ćwierćfalowych, których lamele są ustawione jednakowo, powoduje następujący efekt:
- fala spolaryzowana liniowo poziomo zostaje przekształcona w falę spolaryzowaną kołowo;
- następnie w drugiej płycie ponownie powstaje fala spolaryzowana liniowo, lecz tym razem pionowo;
- w trzeciej płycie ponownie powstaje fala spolaryzowana kołowo, której kierunek obrotu jest przeciwny do kierunku opisanego w punkcie 1;
- w czwartej płycie, praktycznie po opóźnieniu jednej składowej o 360°, zostają odtworzone rodzaj i kierunek polaryzacji fali początkowej, w tym przypadku polaryzacja liniowa pozioma.