Porównanie długości impulsów
MTI
typu „P”
kompensacji
normalny
Rysunek 1: Zasada działania układu tłumiącego echa pochodzące od deszczu
MTI
typu „P”
kompensacji
normalny
Rysunek 1: Zasada działania układu tłumiącego echa pochodzące od deszczu
kompensacji
normalny
Rysunek 1: Zasada działania układu tłumiącego echa pochodzące od deszczu
Porównanie długości impulsów
Jeżeli czas trwania impulsu nadawczego radaru wynosi na przykład 1 µs, można oczekiwać, że echa od obiektów o ograniczonych wymiarach geometrycznych (a więc od samolotów) będą również trwały około 1 µs. Nawet gdy kilka samolotów leci w zwartej formacji, mało prawdopodobne jest, aby łączna długość ich ech przekroczyła 10 µs.
Można zatem przyjąć, że echa o czasie trwania wielokrotnie większym niż czas trwania impulsu nadawczego są zakłóceniami. Jednak natychmiastowe tłumienie takich ech byłoby błędem. Jeżeli na przykład kilka samolotów leci w zwartej formacji, ich echa mogą się na siebie nakładać i utworzyć niezwykle długi impuls echa. Również taki sygnał musi pozostać dostępny do dalszego przetwarzania i oceny.
stałych
celów
Rysunek 2: Wskaźnik typu „P” z różnymi rodzajami zakłóceń. Dzięki układowi Rain Reject przednia krawędź ech meteorologicznych jest wyświetlana jaśniej!
stałych
celów
Rysunek 2: Wskaźnik typu „P” z różnymi rodzajami zakłóceń. Dzięki układowi Rain Reject przednia krawędź ech meteorologicznych jest wyświetlana jaśniej!
Dlatego po wykryciu zbyt długiego impulsu echa sygnał nie jest po prostu wyłączany, lecz następuje przełączenie do kanału koherentnego wykorzystującego kompensację międzypowtórzeniową. W rosyjskich radarach ten tryb pracy nazywa się „автоматический строб”, po niemiecku „automatischer Bandimpuls” (automatyczny impuls bramkujący). W radarach pochodzenia amerykańskiego układ ten nosi nazwę „Rain Reject”. I rzeczywiście, ten rodzaj zakłóceń, charakteryzujący się zbyt długimi impulsami echa, występuje najczęściej wtedy, gdy obszary silnych opadów deszczu powodują powstanie rozległych obszarów odbicia rozproszonego.
Układ ten potrzebuje jednak pewnego czasu, aby rozpoznać, że impuls echa jest zbyt długi. Dlatego po wykryciu takiego obszaru zakłóceń przednia krawędź echa pozostaje zawsze widoczna. Układ działa więc nie tylko podobnie do układu różniczkującego, lecz w bardzo prostych radarach rzeczywiście może składać się wyłącznie z układu różniczkującego.
W układzie tym sprawdza się na przykład, czy czas trwania sygnału echa przekracza 4 µs. (Właśnie przez te pierwsze 4 µs przednia krawędź echa od chmury jest wyświetlana z pełną jasnością.)
Uwaga: W niektórych publikacjach brytyjskich funkcja ta jest nazywana STC (Short Time Constant), a w niektórych publikacjach amerykańskich – FTC (Fast Time Constant).