Wzmacniacz logarytmiczny
Innym sposobem zmniejszenia zakresu dynamiki sygnałów echa jest zastosowanie tak zwanego wzmacniacza logarytmicznego. Jego nazwa pochodzi od w przybliżeniu logarytmicznego przebiegu charakterystyki przenoszenia. Charakterystyczną cechą wzmacniacza logarytmicznego jest to, że sygnały słabe są silnie wzmacniane, natomiast sygnały o dużej amplitudzie – w mniejszym stopniu. Dzięki temu przy zachowaniu dużej czułości można przetwarzać również bardzo silne sygnały echa, bez ograniczenia sygnału wyjściowego wskutek przesterowania całego wzmacniacza.
Rysunek 3: Schemat blokowy wzmacniacza logarytmicznego
Rysunek 3: Schemat blokowy wzmacniacza logarytmicznego
Rysunek 3: Schemat blokowy wzmacniacza logarytmicznego
Wzmacniacz logarytmiczny składa się z kilku połączonych szeregowo stopni wzmacniających pośredniej częstotliwości. Liczba stopni wzmacniających oraz ich wzmocnienie określają użyteczny zakres dynamiki. Każdy stopień ma dodatkowy odczep sygnału połączony z detektorem i układem progowym. Dzięki połączeniu poszczególnych sygnałów wyjściowych uzyskuje się w przybliżeniu logarytmiczną charakterystykę przenoszenia całego wzmacniacza.
Wraz ze wzrostem amplitudy sygnału wejściowego końcowe stopnie wzmacniacza jako pierwsze osiągają stan ograniczenia amplitudy, podczas gdy wcześniejsze stopnie nadal pracują w zakresie liniowym. Sygnały pośredniej częstotliwości pobierane z wyjść poszczególnych stopni są poddawane detekcji. Gdy napięcie na wyjściu danego detektora przekroczy ustaloną wartość progową, odpowiedni układ progowy zaczyna dostarczać składową prądu. Stopnie, które osiągnęły już stan ograniczenia, dostarczają w przybliżeniu stałe składowe prądu, natomiast wraz z dalszym wzrostem amplitudy wejściowej dołączają kolejne stopnie. Poszczególne prądy sumują się, tworząc prąd całkowity Iges. Na wspólnym rezystorze obciążenia Ra powstaje w ten sposób napięcie wyjściowe Ua, którego przebieg zależy w przybliżeniu logarytmicznie od amplitudy sygnału wejściowego. Ponieważ sygnały pośredniej częstotliwości są jednocześnie demodulowane, na wyjściu otrzymuje się sygnał wizyjny, a nie sygnał pośredniej częstotliwości z zachowaną pierwotną informacją o fazie.