Skaner Lewisa
Rysunek 1: Przebieg wiązki w skanerze Lewisa przedstawionym w rozłożonej postaci
Rysunek 1: Przebieg wiązki w skanerze Lewisa przedstawionym w rozłożonej postaci
Skaner Lewisa
Skaner Lewisa to antena, w której główny element zasilający (antena tubowa) jest przemieszczany za pomocą silnika przed reflektorem, co pozwala na ciągłą zmianę kierunku diagramu kierunkowości tej anteny. Wynalazek Willarda D. Lewisa z Bell Telephone Laboratories Inc. został opatentowany w 1947 roku.[1]
Rysunek 2: Szczelina zasilająca została zwinięta w stożek ścięty
Sposób działania
Skaner Lewisa jest zbudowany wewnątrz falowodu z reflektorem ustawionym pod kątem 45°. Ogólna zasada działania polega na umieszczeniu ruchomej anteny tubowej przed tym reflektorem. W zależności od kąta, pod jakim pada promieniowanie na reflektor, zmienia się kąt promieniowania anteny. Rozbieżność spowodowana przez antenę tubową jest korygowana przez soczewkę dielektryczną. Jako materiał na soczewkę można zastosować polietylen o wysokiej gęstości. Płaska konstrukcja przedstawiona na rysunku 1 wprawdzie działałaby, ale miałaby istotną wadę polegającą na konieczności poruszania anteną tubową w przód i w tył. Wymagałoby to bardzo skomplikowanego mechanizmu, który nie pozwalałby na liniowość ruchu. (Przekształcenie ruchu obrotowego w ruch wahadłowy zawsze powodowałoby sinusoidalną zmianę prędkości.)
Dlatego w pierwszym etapie szczelina zasilająca jest zwijana w okrągłą konstrukcję. Teraz nie ma już potrzeby przesuwania w przód i w tył, a silnik może obracać antenę tubową w sposób ciągły ze stałą prędkością przed szczeliną zasilającą. Aby uczynić tę antenę jeszcze bardziej kompaktową, resztę falowodu również zwija się, tak że pozostaje tylko antena w kształcie ściętego stożka. Antenę tę umieszcza się zazwyczaj przed dodatkowym, pojedynczo wygiętym reflektorem parabolicznym, aby zapewnić ogniskowanie również w płaszczyźnie, która nie jest obracana elektromechanicznie przez skaner Lewisa.
Galeria rysunków skanera Lewisa
Rysunek 3: Radar naprowadzający rakiety PW S–75 „Wołchow”, oznaczenie NATO: „Fan Song E”, dwie długie anteny do wykrywania celów wykorzystują skaner Lewisa.
Rysunek 4: Radar naprowadzający rakiety UNW S–125 „Newa”, oznaczenie NATO: „Low Blow”, anteny ze skanerem Lewisa są obrócone o 45 stopni.
Źródło:
- Patent U.S. 2,585,562 “Directive Antenna System”, eingereicht von Willard D. Lewis, Bell Telephone Laboratories Inc. (online)