Lewis-scanner
Figuur 1: Stralingspatroon in een uitgevouwen Lewis-scanner
Lewis-scanner
Een Lewis-scanner is een antenne waarbij de primaire voeding (hoornstraler) door middel van een motor voor een reflector wordt bewogen, om met deze antenne een continue richtingsverandering van het stralingspatroon mogelijk te maken. De uitvinding van Willard D. Lewis van Bell Telephone Laboratories Inc. werd in 1947 gepatenteerd.[1]
Figuur 2: De voedingssleuf is opgerold tot een afgeknotte kegel
Werking
De Lewis-scanner wordt opgebouwd binnen een golfgeleider met een reflector die onder een hoek van 45° staat. Het algemene werkingsprincipe is een beweegbare hoornstraler voor deze reflector. Afhankelijk van de hoek waaronder deze reflector wordt beschenen, verschuift de stralingshoek van de antenne. De door de hoornstraler veroorzaakte divergentie wordt gecorrigeerd door een diëlektrische lens. Als lensmateriaal kan polyethyleen met hoge dichtheid worden gebruikt. De platte weergave in figuur 1 zou weliswaar al werken, maar zou het wezenlijke nadeel hebben dat de hoornstraler heen en weer bewogen zou moeten worden. Dat zou een zeer ingewikkelde mechanica vereisen, waarmee geen lineariteit van de beweging mogelijk is. (Een omzetting van een draaiende beweging in een slingerende beweging zou altijd een sinusvormige snelheidsverandering tot gevolg hebben.)
Daarom wordt in een eerste stap de sleuf voor de voeding opgerold tot een ronde constructie. Nu hoeft er niet meer heen en weer te worden geschoven; nu kan de motor de hoornstraler continu met constante snelheid voor de voedingssleuf laten draaien. Om deze antenne nog compacter te maken, wordt de rest van de golfgeleider eveneens opgerold, zodat er alleen een afgeknotte kegelvormige antenne overblijft. Deze antenne wordt meestal voor een extra enkelvoudig gewelfde parabolische reflector geplaatst, om ook te kunnen focussen in het vlak dat niet elektromechanisch door de Lewis-scanner wordt gedraaid.
Fotogalerij van Lewis-scanners
Figuur 3: Raketgeleidingsradar PW S–75 „Wolchow“, NAVO-aanduiding: „Fan Song E“, de twee lange antennes voor doelzoekfunctie maken gebruik van een Lewis-scanner.
Figuur 4: Raketgeleidingsradar UNW S–125 „Newa“ , NAVO-aanduiding: „Low Blow“, de antennes met Lewis-scanner zijn 45 graden gedraaid..
Bron:
- Patent U.S. 2,585,562 “Directive Antenna System”, eingereicht von Willard D. Lewis, Bell Telephone Laboratories Inc. (online)