www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Anteny radarowe

Model promieniowania układu antenowego

Rysunek 1: Model fazowego układu antenowego w postaci projektora światła

Rysunek 1: Model fazowego układu antenowego w postaci projektora światła

Rysunek 1: Model fazowego układu antenowego w postaci projektora światła

Model promieniowania układu antenowego

Aby zwizualizować zmiany niektórych charakterystyk fazowego układu antenowego, wyobraźmy sobie półkulę z reflektorem w jej centrum (rysunek 1). Reflektor oświetla wewnętrzną powierzchnię półkuli i może zmieniać kierunek emisji światła wewnątrz półkuli. Obserwator jest umieszczony przed półkulą, aby oszacować rozmiar oświetlonego obszaru na powierzchni. Ponieważ obserwator znajduje się przed półkulą, nie będzie widział rzeczywistych rozmiarów tej plamki, ale rozmiary jej rzutu na płaszczyznę podstawy półkuli.

Wymagajmy teraz, aby obszar widocznej plamki (tj. rzut rzeczywistej plamki na płaszczyznę obserwacji) był stały. Oczywiście w tym celu wiązka reflektora powinna rozszerzać się wraz ze wzrostem kąta jej odchylenia od osi symetrii półkuli. Na rysunku 1: szerokość wiązki w kierunku osiowym jest oznaczona symbolem θ, a szerokość wiązki odchylonej o kąt θs symbolem θ’.

W ten sposób wiązka może być lepiej skupiona w kierunku osiowym. W tym przypadku szerokość wiązki θ będzie mniejsza, a zysk anteny będzie lepszy niż w przypadku większych kątów kierunku wiązki.

W fazowym układzie anten występuje coś podobnego do modelu opisanego powyżej. Nie jest jednak konieczne dokładne zrozumienie całego mechanizmu tego, co dzieje się w takim radarze. Wystarczy to wiedzieć:

Zysk fazowanego układu antenowego pogarsza się wraz z oddalaniem się kierunku promieniowania od kierunku osiowego, tj. wraz ze wzrostem kąta θs.

Zysk fazowanego układu antenowego pogarsza się wraz z oddalaniem się kierunku promieniowania od kierunku osiowego, tj. wraz ze wzrostem kąta θs.

Z technicznego punktu widzenia efekt ten można wyjaśnić w prosty sposób: w układzie antenowym odległość między poszczególnymi promiennikami jest optymalna dla promieniowania w głównym kierunku. Odległość ta wynosi zwykle około pół długości fali. Jeśli ten układ antenowy jest oglądany pod kątem z boku, ten odstęp między promiennikami jest znacznie mniejszy z punktu widzenia perspektywy, nawet jeśli przesuwniki fazowe zapewniają, że poszczególne promienniki promieniują w prawidłowej fazie dla tego kierunku. To nieuchronnie pogarsza kierunkowość dla tego kąta promieniowania.