www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Stralingsmodel van de antenne-array

Figuur 1: Model van een gefaseerde antenne-array in de vorm van een lichtprojector

Figuur 1: Model van een gefaseerde antenne-array in de vorm van een lichtprojector

Figuur 1: Model van een gefaseerde antenne-array in de vorm van een lichtprojector

Stralingsmodel van de antenne-array

Om de veranderingen in sommige kenmerken van een gefaseerde antenne-array te visualiseren, stellen we ons een halve bol voor met een zoeklicht in het midden (Figuur 1). Het zoeklicht verlicht de binnenkant van de hemisfeer en kan de richting van de lichtemissie binnen de hemisfeer veranderen. Een waarnemer wordt voor de hemisfeer geplaatst om de grootte van het verlichte gebied op het oppervlak in te schatten. Aangezien de waarnemer zich voor de hemisfeer bevindt, ziet hij niet de ware grootte van deze vlek, maar de grootte van de projectie ervan op het vlak van de basis van de hemisfeer.

Laten we nu eisen dat de oppervlakte van de zichtbare vlek (d.w.z. de projectie van de echte vlek op het waarnemingsvlak) constant is. Hiertoe moet de lichtbundel van het zoeklicht uiteraard groter worden naarmate de hoek van zijn afwijking ten opzichte van de symmetrieas van de hemisfeer groter wordt. In figuur 1 wordt de breedte van de bundel in axiale richting aangeduid met het symbool θ, en die van de bundel die afbuigt over een hoek θs met het symbool θ’.

De bundel kan dus beter worden gefocusseerd in axiale richting. In dit geval zal de bundelbreedte θ kleiner zijn en de antenneversterking beter dan bij grotere bundelrichtingshoeken.

Bij een gefaseerde antenne-array is er iets vergelijkbaars aan het hierboven beschreven model. Het is echter niet nodig om een grondig begrip te hebben van het hele mechanisme van wat er in zo’n radar gebeurt. Het is voldoende om te weten:

De versterking van een gefaseerde antenne-array verslechtert naarmate de stralingsrichting zich verwijdert van de axiale richting, d.w.z. naarmate de hoek θs groter wordt.

De versterking van een gefaseerde antenne-array verslechtert naarmate de stralingsrichting zich verwijdert van de axiale richting, d.w.z. naarmate de hoek θs groter wordt.

Technisch gezien kan dit effect heel eenvoudig worden verklaard: in een antenne-array is de afstand tussen de individuele stralers optimaal ingesteld voor straling in de hoofdrichting. Deze afstand is meestal ongeveer een halve golflengte. Als deze antenne-array onder een hoek vanaf de zijkant wordt bekeken, is deze afstand tussen de radiatoren vanuit een perspectief gezien veel kleiner, zelfs als de faseverschuivers ervoor zorgen dat de individuele radiatoren in de juiste fase voor deze richting uitstralen. Dit verslechtert onvermijdelijk de richtingsgevoeligheid voor deze stralingshoek.