Drone-detectieradar
Figuur 1: Machinegeweer met de EchoGuard-drone-detectieradar
Drone-detectieradar
Aan een drone-detectieradar worden bijzondere eisen gesteld. Terwijl relatief grote, meestal militaire onbemande luchtvaartuigen (UAV's, „drones“) net als normale vliegtuigen kunnen worden gelokaliseerd, hebben zeer kleine drones zoals mini-UAV's of nano-UAV's de bijzonderheid dat hun effectieve reflectieoppervlak (RCS) met < 0,01 m² erg klein is, waardoor de radar bijzonder gevoelig moet zijn. Deze RCS is vergelijkbaar met die van een kleine vogel. Omdat bij de constructie meestal ook niet-geleidende materialen worden gebruikt, kan deze RCS nog veel kleiner worden, tot wel 0,001 m², en is dan vergelijkbaar met die van een groter insect.
Voor de constructie van een drone-detectieradar kan zowel de pulsradarmethode als de goedkopere frequentiegemoduleerde continue golf-methode (FMCW-methode) worden gebruikt. Beide versies moeten een hoge draaggolffrequentie gebruiken, waarvan de golflengte aanzienlijk kleiner is dan het te detecteren object.
FMCW-Radar
Drone-detectieradars volgens de FMCW-methode hebben energetische voordelen en hebben ook voldoende aan een aanzienlijk kleinere bandbreedte van het zendsignaal. Een nadeel is echter dat de meetmethode vaak niet kan onderscheiden of de frequentieverandering in het ontvangstsignaal voortkomt uit de verschuiving tussen de ontvangstfrequentie en de zendfrequentie als gevolg van de looptijd van het echosignaal, of uit een dopplerfrequentie. Daarom is de detectie van extreem snel vliegende drones vaak niet mogelijk of op zijn minst onnauwkeurig wat betreft de afstandsmeting.
Een eenvoudige FMCW-radar is daarom meestal alleen inzetbaar tegen kleinere, vrij langzaam vliegende mini-UAV's of nano-UAV's die zich met een maximale radiale snelheid van 40 tot 100 km/u voortbewegen. Hoe sneller ze vliegen, hoe onnauwkeuriger de afstandsmeting is. Er zijn echter ook bij FMCW-radar mogelijkheden om onderscheid te maken tussen Doppler en looptijd. Dat maakt de verwerking van het radarsignaal veel ingewikkelder en vereist uitgebreidere software met relatief lange rekentijden. Dit vermindert echter de gegevensvernieuwingssnelheid, zodat er slechts enkele meetresultaten per seconde te verwachten zijn.
Impulsradar
Grotere, zeer snel vliegende (> 150 km/u) militaire aanvalsdrones (ook vleugelraketten) zijn alleen met een impulsradar te detecteren. Dit zijn dan meestal dure multifunctionele radars met een kort bereik, die direct gekoppeld zijn aan een afweersysteem (grond-luchtraketten, automatische kanonnen).