AN/BPS-2
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: AN/BPS-2 i AN/BPS-3 na okręcie podwodnym Spinax (SS-489)
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 1 250 … 1 350 MHz
(pasma L) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 600 lub 150 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 4 lub 1 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 500 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 70 NM (≙ 130 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | 3,5° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | 0 … 12 min⁻¹ |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/BPS-2
AN/BPS-2 (znany również jako radar XDU) był radarem nadzoru powietrznego działającym w paśmie L (oznaczenie IEEE) lub D (oznaczenie NATO) do użytku na okrętach podwodnych. Radar był podobny pod względem konstrukcji elektrycznej do AN/SPS-6, ale jego bloki zostały przestawione, aby uwzględnić ograniczoną przestrzeń na okręcie podwodnym.
Reflektor paraboliczny miał wymiary 5 × 15 stóp (≙ 1,52 × 4,57 m) i osiągał zysk anteny 27,9 dB.
Radar został uruchomiony w 1962 roku i wycofany z eksploatacji w 1969 roku. AN/BPS-2 został zainstalowany na okrętach podwodnych USS Seawolf (SSN-575) i USS Sailfish (SSR-572).