www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

RDR-1E

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: Antena ANT-1 w RDR-1E
(Dzięki uprzejmości firmy Ostron)

Rysunek 1: Antena ANT-1 w RDR-1E
(Dzięki uprzejmości firmy Ostron)

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: pasma X
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów: 200 Hz
Szerokość impulsu (τ): 5,5 µs
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa: 50 kW
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 300 NM (≙ 550 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania:  
Szerokość wiązki anteny: 3°
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru: 15 obr/min
MTBCF:  
MTTR:  

RDR-1E

RDR-1E był radarem pogodowym w paśmie X szeroko stosowanym w samolotach komercyjnych, np. w oryginalnym wyposażeniu samolotu Transall C–160. Radar był rozwijany od 1964 roku.

System przeznaczony był dla szybkich samolotów, początkowo miał maksymalny zasięg 180 NM (później 300 NM) i posiadał możliwości samosterowania. Możliwość regulacji kąta elewacji (Tilt) jest elementem stabilizacji poziomej anteny. Reflektor miał średnicę 76 cm i do podawania pokarmu wykorzystywał cutlera. Polaryzacja jest liniowa pozioma. Częstotliwość nadawania podana jest tylko w długości fali 3,2 cm (jak to zwykle bywało w tamtych czasach w radarach pogodowych), co odpowiada 9,375 GHz. Z wyjątkiem magnetronu i lampy obrazowej, reszta elektroniki była w pełni tranzystorowa.

W Transallu radar ten został zastąpiony od 1981 roku radarem meteorologicznym ORB 37 francuskiej firmy Omera (obecnie część Thales).

Źródła: