MR-650 „Podberezovik“
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: MR-650 „Podberezovik“

| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma UHF |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 270 NM (≙ 500 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
MR-650 „Podberezovik“
MR-650 „Podberezovik” (cyrylica: МР-650 «Подберезовик») to rodzina radarów dalekiego zasięgu działających w paśmie UHF (oznaczenie IEEE) lub paśmie C (oznaczenie NATO), przeznaczonych do rozpoznania morskiego i wyznaczania celów.
Wersja podstawowa „Podberezovik-E” wykorzystuje nadajnik, którego stopień końcowy jest wyposażony w amplitron. Antena jest pasywną, sterowaną częstotliwościowo anteną fazową o wymiarach 7,22 × 3,0 m, składającą się z 15 rzędów anten szczelinowych z falowodami, z których każdy zawiera 28 pojedynczych elementów promieniujących.
Wersja „Podberezovik-ET1” wykorzystuje nadajnik w pełni tranzystorowy, który jednak nie osiąga mocy amplitronu. Aby uzyskać równoważny zasięg energetyczny, wysokość anteny została podwojona i obecnie ma ona wymiary 7,22 × 6,25 m z 30 rzędami falowodów.
„Podberezovik-ET2” to wersja okrojona, w której z nadajnika z wersji podstawowej pominięto jedynie ostatni stopień z lampą nadawczą. Wykorzystuje ona również dużą antenę, dzięki czemu ma jedynie około połowy zasięgu energetycznego. Mniejszy samolot myśliwski jest wykrywany nie od 400 km, a dopiero od 240 km, a nisko lecący pocisk manewrujący nie od 70 km, a dopiero od 45 km.