Opbouw van een superheterodyne ontvanger
Om uit het hoogfrequente ontvangen signaal laagfrequente informatie te verkrijgen, moet het ontvangen signaal worden gedemoduleerd. Het ontvangen signaal is echter zeer zwak en de diode heeft een minimale ingangssignaalsterkte nodig om te kunnen werken. (Daarom kan dit type ontvanger alleen in de buurt van zeer krachtige zendinstallaties worden gebruikt.)
Daarom wordt een hoogfrequente voorversterker toegepast, die het minimaal vereiste ontvangstvermogen verlaagt en zo het bereik vergroot. Deze voorversterker moet zeer smalbandig zijn, zodat alleen de frequentie wordt versterkt die we nodig hebben.
Daarmee kunnen we echter slechts één frequentie ontvangen. Eerlijk gezegd is dat nogal weinig! Daarom maken we de hoogfrequente voorversterker eenvoudig afstembaar met een draaicondensator.
Maar ook dat is nog niet voldoende.
We hebben meer versterking nodig.
Omdat we niet gelijktijdig aan twee knoppen willen draaien, moeten deze mechanisch met elkaar worden gekoppeld.
Maar opgelet!
Alle versterkers moeten goed worden afgeschermd!
Bij hoge frequenties wordt iedere wat langere draad een zendantenne.
De ontvangstantenne vangt deze uitgestraalde energie opnieuw op,
waardoor het hele systeem zichzelf opjaagt, begint te oscilleren en de gevoelige ontvanger verandert in een krachtige zender!
Theoretisch kan dit principe worden uitgebreid totdat...
... de afscherming van het afstemmechanisme niet meer doeltreffend is
en er opnieuw terugkoppeling ontstaat!
Wanneer we afzien van de afstembaarheid en de draaicondensatoren vervangen door trimmercondensatoren, die slechts eenmaal in de fabriek op resonantie worden afgeregeld, kan de volledige reeks versterkertrappen gemakkelijker worden afgeschermd. Dan zou de volgende schakeling werken:
Het is eigenlijk jammer dat we maar één frequentie kunnen ontvangen. Voor deze ene frequentie is de ontvanger echter zeer gevoelig!
En wat gebeurt er wanneer we deze „eenkanaalsontvanger” afstemmen op een frequentie waarop niet veel signalen aanwezig zijn, en daarvoor een afstembare frequentieomzetter, dus een converter, plaatsen, waarvan de uitgangsfrequentie als verschil tussen de ingangsfrequentie en de oscillatorfrequentie altijd constant blijft?
... dan hebben we de superheterodyne ontvanger uitgevonden!!!
Maar ren nu niet meteen naar het octrooibureau:
De superheterodyne ontvanger, oorspronkelijk „Supersonic Heterodyne Receiver” genoemd,
werd al in 1918 door Edwin Armstrong ontwikkeld.