IFF - Zijlobonderdrukking (ISLS)
Figuur 1: Principe van de ISLS-methode
Figuur 1: Principe van de ISLS-methode
IFF - Zijlobonderdrukking (ISLS)
Secundaire radars gebruiken voor de onderdrukking van zijlobben twee antennes die twee verschillende stralingsdiagrammen vormen. Het ene diagram is een smalle, sterk gebundelde hoofdlob (main beam) van een richtantenne (of van het somkanaal van een monopulsantenne) met een halfwaardebreedte in azimut van 2...3°. Het andere diagram is min of meer richtingsonafhankelijk en wordt meestal opgewekt door een omnidirectionele antenne. De twee ondervragingspulsen P1 en P3 worden via het sterk gebundelde diagram uitgezonden. Een derde puls, P2 genoemd, wordt echter uitsluitend uitgezonden via een omnidirectionele antenne (of via een stralingspatroon dat vergelijkbaar is met het verschilkanaal van een monopulsantenne).
Elke ondervraging begint met de P1-puls, waarna de richtingsonafhankelijk uitgezonden P2-puls volgt. De transponder in het vliegtuig vergelijkt voortdurend de relatieve amplitudes van beide pulsen en bereidt alleen een antwoord voor wanneer de amplitude van de P1-puls ten minste 9 dB groter is dan die van de P2-puls.
Figuur 2: Niveauverhoudingen
De volgende amplitudeverhoudingen zijn dus mogelijk:
- In de richting van de hoofdlob: de ondervragingspulsen zijn groter dan de SLS-puls = de transponder moet antwoorden!
- In alle andere richtingen: de ondervragingspulsen zijn kleiner dan de SLS-puls = de transponder antwoordt niet!
- De tolerantie bedraagt 9 dB. In deze „grijze zone” mag de transponder antwoorden, maar dat is niet verplicht.