Odbiornik superheterodynowy
Aby uzyskać pożądane informacje, sygnały echa o wysokiej częstotliwości odbierane przez radar muszą zostać przekonwertowane na sygnały wideo. Konwersja ta jest wykonywana w odbiorniku radarowym. Odbiornik radarowy można zrealizować za pomocą różnych schematów. Najpopularniejszym z nich jest odbiornik superheterodynowy. Główne elementy typowego obwodu odbiornika superheterodynowego pokazano na rysunku 1.
Rysunek 1 Schemat strukturalny odbiornika superheterodynowego
Rysunek 1 Schemat strukturalny odbiornika superheterodynowego
Rysunek 1 Schemat strukturalny odbiornika superheterodynowego
Cechą charakterystyczną odbiornika superheterodynowego jest to, że sygnały o wysokiej częstotliwości są w nim najpierw konwertowane na sygnały o częstotliwości pośredniej, których przetwarzanie jest prostsze. Sygnały częstotliwości pośredniej są następnie wzmacniane i wykrywane w celu wytworzenia sygnałów wideo.
Rysunek 1 przedstawia typowy schemat strukturalny odbiornika superheterodynowego. Sygnał częstotliwości nośnej z anteny wchodzi do odbiornika i przechodzi przez filtr pasmowoprzepustowy. Parametry filtra są dobierane tak, aby jego wyjście przepuszczało tylko składowe widmowe odpowiadające pasmu częstotliwości oczekiwanych sygnałów. Często za filtrem umieszczany jest niskoszumowy wzmacniacz wysokiej częstotliwości w celu wzmocnienia słabych sygnałów echa. Ze względu na niską moc sygnałów echa o wysokiej częstotliwości, taki wzmacniacz musi mieć niski poziom własnego szumu, dlatego nazywa się go niskoszumowym. Sygnał wysokiej częstotliwości jest następnie podawany do miksera, którego drugie wejście jest zasilane lokalnym sygnałem heterodyny. W mikserze występują dudnienia oscylacji tych dwóch częstotliwości i przydzielany jest sygnał częstotliwości pośredniej (Intermedia Frequency, IF). Proces ten nazywany jest heterodynowaniem. Różnica między częstotliwością nośną a lokalną częstotliwością heterodyny jest utrzymywana na stałym poziomie poprzez regulację częstotliwości tej ostatniej. Ta różnica jest częstotliwością pośrednią. Sygnał częstotliwości pośredniej jest podawany do filtra, a z niego do wzmacniacza częstotliwości pośredniej. Po wzmocnieniu sygnał jest podawany do detektora. Na wyjściu detektora obserwowany jest sygnał wideo, który jest obwiednią oryginalnego sygnału wysokiej częstotliwości.
Filtr tłumiący częstotliwość lustrzaną
Wzmacniacz niskoszumowy, który znajduje się na wejściu toru odbiorczego przed obwodami (urządzeniami) konwersji częstotliwości, zapewnia niski poziom szumów i głównie określa czułość całego odbiornika. Nie jest to jednak jego jedyna funkcja. Ponadto ma on funkcję tłumienia sygnałów na częstotliwościach lustrzanych. Częstotliwości graniczne szerokości pasma tego wzmacniacza są tak dobrane, aby żadne sygnały zakłócające na częstotliwościach lustrzanych nie mogły wejść do pasma.
W wielu przestarzałych odbiornikach radarowych nie ma niskoszumnych przedwzmacniaczy (na częstotliwości nośnej), a odebrany sygnał echa trafia bezpośrednio do miksera. Wadą takiego schematu jest to, że taki odbiornik, dostrojony do pewnej częstotliwości, będzie odbierał sygnały poza nią i na zupełnie innej częstotliwości, która nazywana jest częstotliwością lustrzaną.
Obecność filtra częstotliwości lustrzanych prowadzi do tego, że szerokość pasma odbiornika nie może być znacznie większa niż jego częstotliwość pośrednia. Aby wyeliminować tę wadę, odbiornik jest zbudowany na schemacie superheterodyny z podwójną konwersją częstotliwości. Taki odbiornik ma dwa stopnie konwersji częstotliwości i odpowiednio dwie częstotliwości pośrednie.
Mikser
Mikser służy do przenoszenia odebranego sygnału echa z częstotliwości nośnej na częstotliwość pośrednią. W tym celu na drugie wejście miksera podawany jest lokalny sygnał heterodyny. W mieszaczu występują dudnienia oscylacji tych dwóch częstotliwości, a na jego wyjściu obserwowana jest suma dwóch sygnałów: na częstotliwości różnicowej i na częstotliwości sumarycznej . Aby być tego pewnym, wystarczy przypomnieć sobie wzór na iloczyn dwóch funkcji trygonometrycznych (np. sinusów) o różnych częstotliwościach. Częstotliwość różnicy, tj. różnica między częstotliwością nośną a lokalną częstotliwością heterodyny, jest częstotliwością pośrednią. W tym przypadku sygnał na częstotliwości pośredniej wystąpi zarówno w przypadku, gdy częstotliwość nośna jest wyższa niż lokalna częstotliwość heterodyny, jak i w przypadku odwrotnym, tj: fIF = | foscylator lokalny – fHF |. Wyjaśnia to efekt pojawienia się lustrzanego kanału odbiorczego - kanału odbiorczego na częstotliwości „lustrzanej”.
Załóżmy, że częstotliwość pośrednia odbiornika jest równa 60 MHz, a lokalna heterodyna generuje oscylacje na częstotliwości wyższej niż częstotliwość nośna sygnału echa. Na przykład odbiornik jest dostrojony do częstotliwości nośnej sygnału 1030 MHz. Następnie częstotliwość lokalnego sygnału heterodyny wynosi 1090 MHz. Sygnały te są mnożone w mieszaczu, a jedna z wynikowych częstotliwości, a mianowicie częstotliwość różnicy 1090 - 1030 = 60 MHz, jest częstotliwością pośrednią. W tym przykładzie częstotliwość „lustrzana” wynosi 1150 MHz, ponieważ różnica między nią a częstotliwością heterodyny również wynosi 60 MHz. Oznacza to, że stopień wejściowy odbiornika w naszym przypadku powinien filtrować (tłumić) sygnały o częstotliwości 1150 MHz.
Po konwersji częstotliwości i ekstrakcji częstotliwości pośredniej sygnał jest podawany do wzmacniacza częstotliwości pośredniej, następnie do detektora, a następnie do wzmacniacza wideo.
Filtr częstotliwości pośredniej
Filtr ten jest dostrajany do żądanej wartości częstotliwości pośredniej i w ten sposób filtruje sygnał o tej częstotliwości od sygnałów o innych częstotliwościach występujących w mieszaczu. Ma on postać jednego lub kilku filtrów pasmowoprzepustowych.
Zazwyczaj szerokość pasma filtra IF jest tak wąska, jak to możliwe, ale taka, aby nie wpływała na rzeczywistą energię sygnału. Oznacza to, że szerokość pasma filtra powinna pokrywać prawie całe pasmo widma oczekiwanego sygnału. W przypadku korzystania z sygnałów sondy o różnym czasie trwania (np. krótkich i długich) w radarze, szerokość pasma filtra IF powinna odpowiadać widmom obu sygnałów.
Wzmacniacz częstotliwości pośredniej
Główne wzmocnienie sygnału w odbiorniku odbywa się we wzmacniaczu częstotliwości pośredniej. Określa on również szerokość pasma odbiornika. Wzmacniacz częstotliwości pośredniej może zawierać kilka stopni wzmocnienia, a także może mieć zmienne wzmocnienie. To ostatnie zapewnia ten sam poziom sygnałów na wyjściu wzmacniacza przy różnych poziomach sygnałów na jego wejściu. Zapewnia to wymagany zakres dynamiki odbiornika.
Detektor
Rysunek 2: Widok impulsu radiowego na ekranie oscyloskopu
Detektor odbiornika radarowego służy do konwersji sygnałów o częstotliwości pośredniej na sygnały wizyjne (ilustracja 2).
Rysunek 3: Najprostszy detektor
Rysunek 3: Najprostszy detektor
Najprostszą formą detektora jest detektor diodowy (rysunek 3). Wyodrębnia on obwiednię sygnału. Kondensator działa tutaj jako filtr dolnoprzepustowy i tłumi resztkowe oscylacje na częstotliwości pośredniej.
Oprócz modulacji amplitudy pokazanej na rysunkach, można stosować inne rodzaje modulacji sygnału.
Wzmacniacz wideo
Wzmacniacz wideo wzmacnia sygnały wideo odbierane z detektora. Wzmocnione sygnały wideo są doprowadzane do wyświetlacza. Zwykle wzmacniacz wideo jest zbudowany zgodnie ze schematem wzmacniacza obwodu RC, który wykorzystuje tranzystory o wysokim wzmocnieniu. W takim przypadku wzmacniacz wideo powinien mieć wystarczająco szerokie pasmo przenoszenia. Stopień wyjściowy wzmacniacza wideo jest zwykle wzmacniaczem emiterowym. Posiadając niską impedancję, wzmacniacz emiterowy służy do dopasowania rezystancji kabla (podajnika). Kabel przenosi wzmocnione impulsy wideo do urządzenia wyświetlającego.
Lokalna heterodyna
В Lokalna heterodyna generuje oscylację, która jest podawana do miksera w celu wytworzenia sygnału o częstotliwości pośredniej.
W większości odbiorników radarowych wartość częstotliwości pośredniej wynosi od 30 do 75 MHz. W zależności od przeznaczenia, lokalna heterodyna musi być przestrajalna i wysoce stabilna. Na przykład, jeśli częstotliwość sygnału heterodyny wynosi 3 000 MHz, niestabilność częstotliwości wynosząca zaledwie 0,1 procent odpowiada przesunięciu częstotliwości sygnału o 3 MHz. Jest to w przybliżeniu szerokość pasma wielu odbiorników. W konsekwencji to przesunięcie częstotliwości pogorszy właściwości wzmacniające odbiornika.
Wymagana moc wyjściowa lokalnej heterodyny jest zwykle niewielka i dla większości heterodyn wynosi od 20 do 50 mW. Dlatego w obwodach heterodyny stosowane są mieszacze kwarcowe o niskim poborze mocy.
Lokalna heterodyna musi mieć wystarczająco szeroki zakres strojenia częstotliwości (do 1 000 MHz!). Strojenie częstotliwości lokalnej heterodyny powinno odbywać się synchronicznie ze strojeniem częstotliwości nadajnika radaru. Zapewnia to, że różnica częstotliwości między odebranym sygnałem echa a lokalnym sygnałem heterodyny jest stała i równa częstotliwości pośredniej odbiornika. Najpopularniejszym schematem strojenia częstotliwości heterodyny jest oscylator sterowany napięciem.
Częstotliwość lokalnego sygnału heterodyny może być wyższa lub niższa od częstotliwości nośnej sygnału sondującego.
