www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Patchantenne

Figuur 1. Aanzicht van de eenvoudige patchantenne

Figuur 1. Aanzicht van de eenvoudige patchantenne

Patchantenne

Een patchantenne (gedrukte antenne, microstripantenne) is een smalbandige antenne met een brede bundel. Fysisch gezien heeft zo’n antenne een tweedimensionale geometrie. Het basiselement van een patchantenne is een vlakke metalen plaat. De eenvoudigste microstripantenne gebruikt platen van een halve golflengte, zodat het metalen oppervlak van deze platen als een resonator werkt, vergelijkbaar met een dipool van een halve golflengte. Een patchantenne wordt meestal gemaakt door een metalen plaat van een bepaalde vorm op een isolerende diëlektrische laag te plaatsen, net zoals printplaten worden gemaakt, behalve dat een massief metalen pad aan de andere kant van de wafel dan de diëlektrische laag wordt geplaatst om een massaplaat te vormen. Deze constructie is eenvoudig te ontwerpen en goedkoop te produceren. In sommige patchantennes wordt geen continue diëlektrische laag gebruikt, maar worden metalen platen op een metalen drager op diëlektrische pads gemonteerd. De resulterende structuur is minder robuust maar heeft een breder werkfrequentiebereik. Patchantennes zijn ontworpen voor frequenties in het UHF-bereik tot 100 GHz.

Vierkante, rechthoekige, cirkelvormige of elliptische platen worden voornamelijk gebruikt in patchantennes. Er kunnen echter ook andere vaste (continue) vormen worden gebruikt. Patchantennes worden gekenmerkt door hun mechanische sterkte en kunnen zo worden gevormd dat ze op het gebogen oppervlak van het voertuig passen. Dergelijke antennes worden gemonteerd op de buitenkant van vliegtuigen of ruimtevaartuigen en worden ook ingebouwd in mobiele radiocommunicatieapparatuur. Ze hebben een hoge polarisatieselectiviteit en kunnen worden gebruikt voor meerdere voedingspunten.

Figuur 2. Patchantenne array van FMCW radar voor X-band maritieme navigatie

Voordelen
  • Hoge productienauwkeurigheid door het gebruik van fotoprinttechnologie.
  • Eenvoudige integratie met andere apparaten.
  • Klein antenneformaat is geschikt voor draagbare handapparaten.
  • Hoge richtbaarheid is mogelijk door het gebruik van microstriproosters.
  • Een array van plaatantennes kan worden gebruikt om een stralingspatroon te verkrijgen dat moeilijk te vormen is met een antenne met één element.
  • In combinatie met fasorregelaars en pin-diodeschakelaars kunnen ze worden gebruikt om slimme antennes (smart antennas) te ontwikkelen.

Figuur 2. Patchantenne array van FMCW radar voor X-band maritieme navigatie

Figuur 2. Patchantenne array van FMCW radar voor X-band maritieme navigatie

Nadelen
  • Smal werkfrequentiebereik (1%) terwijl mobiele apparaten 8% nodig hebben.
  • Lage efficiëntie, vooral bij kortgesloten microstripantennes.
  • Moeilijkheden bij het toepassen van sommige voedingsmethoden (diafragma, contactloos).
  • Arrays vereisen een netwerk van voedingslijnen, waarvan de invloed de antenne-efficiëntie vermindert omdat de voedingslijnen zich op hetzelfde niveau bevinden als de antenne-elementen.

Patchantennes verschenen in de jaren 1980. Oorspronkelijk was dit een militaire ontwikkeling, dus de kosten waren geen doorslaggevende factor. In de jaren 1990 werd deze technologie ook aangepast voor communicatieapparatuur als een goedkope technologie. De efficiëntie van ratchantennearrays blijft echter lager dan die van reflectorantennes. Hieronder volgt een vergelijking van de belangrijkste eigenschappen van deze twee typen antennes.

Patchantennes
  • hebben de voorkeur voor toepassingen die geen hoge richtingsgevoeligheid vereisen;
  • Ze hebben een lager rendement;
  • een van de factoren die de efficiëntie verminderen is de aanwezigheid van een netwerk van hoogspanningslijnen;
  • zijn geschikt voor slimme antennes; in combinatie met faserotators bieden ze elektronische aftasting;
  • hoge productienauwkeurigheid door het gebruik van fotoprints;
  • de stroomtoevoer verloopt via tweedraads- of coaxlijnen.
Reflectorantennes
  • hebben de voorkeur voor toepassingen die een hoge richtingsgevoeligheid vereisen;
  • ze zijn zeer efficiënt;
  • elementen voor het monteren van de straler verminderen de efficiëntie van de antenne;
  • mechanische scanning wordt gebruikt;
  • lagere productienauwkeurigheid; soms heeft het reflectoroppervlak oneffenheden;
  • vereisen het gebruik van andere antennes (dipool, trilling, diafragma, enz.) als bestraler.