AN/APG-2
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Hersteller:General Electric
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3 264 … 3 330 MHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 10 NM (≙ 18 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APG-2
AN/APG-2 był radarem powietrznym do przechwytywania i kierowania ogniem, pracującym w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub paśmie F (oznaczenie NATO), opracowanym do użytku w samolocie Northrop P-61 Black Widow. Był podobny do AN/APG-1. Jednak kontrakt General Electric na APG-2 został rozwiązany w październiku 1944 r., częściowo w celu uniknięcia zakłóceń z AN/APG-18 „Falcon”, a częściowo dlatego, że bardziej obiecujący był AN/APG-3 pracujący w paśmie X.
APG-2 wykorzystywał reflektor paraboliczny o średnicy 27 cali (≙ 70 cm), zasilany przez obracający się dipol przed okrągłym subreflektorem. Dipol obracał się wraz z subreflektorem z prędkością 4 000 obrotów na minutę, umożliwiając skanowanie stożkowe.