SON-4
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: SON-4
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 2 700 … 2 860 MHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 1 249 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,8 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 250 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 60 km |
| Rozróżnialność w odległości: | 125 m |
| Dokładność / Błąd określania: | 20 m |
| Szerokość wiązki anteny: | 3,5 … 4,6° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
SON-4
SON-4 „Lutch“ (skrót od Stantsiya Orudiynoy Navodki - stacja kierunkowa działa, cyrylicą: Станция Орудийной Наводки, СОН-4 «Луч») był radarem namierzania celów działającym w paśmie S, przeznaczonym do kierowania ogniem baterii dział przeciwlotniczych kalibru od 57 do 100 mm. Antena paraboliczna miała średnicę 1,83 m. Wykorzystywała ona dipol obracający się z prędkością 25 obrotów na sekundę jako główny promiennik i śledziła cele przy użyciu metody skanowania stożkowego. Stosunkowo duży zakres częstotliwości został osiągnięty dzięki czterem różnym magnetronom, z których każdy można było dostroić w zakresie pasma 40 MHz. Do wyszukiwania celów używano stacji radarowych P-8 lub P-10.
Radar został opracowany w 1947 roku i znajdował się na uzbrojeniu Armii Radzieckiej do około 1955 roku. Konstrukcja została oparta na radarze SCR-584 , którego plany zostały udostępnione ZSRR podczas II wojny światowej. Później został zastąpiony przez własny, rozwinięty model SON-9.