Type 274
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Type 274

Vickers Armstrong
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3 230 … 3 340 MHz
(pasma F) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 500 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,5 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 400 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 16 NM (≙ 30 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | 80 m |
| Dokładność / Błąd określania: | 100 m; 5’ |
| Szerokość wiązki anteny: | 1° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Type 274
Typ 274 był radarem kontroli ognia brytyjskiej marynarki wojennej z tzw. podwójną anteną serową pracującą w paśmie F.
Antena typu AUM składała się z dwóch cylindrycznych reflektorów parabolicznych, każdy o aperturze około 14 stóp i 14½ cala, zamontowanych na obrotnicy. Antena typu AUM była stabilizowana w kącie elewacji. Pionowa szerokość połówkowa jego diagramu antenowego wynosiła 13 stopni. Węższa (14 cali) niestabilizowana antena AUO miała kąt wiązki pionowej 23°. W nadajniku zastosowano modulator z iskrownikiem.
Prace nad Type 274 rozpoczęły się we wrześniu 1941 r. Radar był używany na niektórych dużych brytyjskich okrętach wojennych od maja 1944 r.