Obliczanie okrągłego reflektora narożnego
Rysunek 2: Projekcja równoległa
Rysunek 2: Projekcja równoległa
Rysunek 1: Reflektor narożny z dwóch płyt w kulistej obudowie
Jako przykład obliczę tutaj skuteczną powierzchnię odbicia reflektora narożnego złożonego z dwóch okrągłych płyt metalowych. Jako warunek wstępny należy przyjąć, że średnica musi być większa niż dziesięciokrotność długości fali. Wówczas obowiązują zależności właściwe dla obszaru optycznego. Dla radaru nawigacyjnego pracującego w paśmie I/J (długość fali ≈ 3 cm) średnica musi więc być większa lub równa 30 cm.
Powierzchnia projekcji równoległej, czyli „cienia”, który jedna połowa reflektora narożnego rzuca na wyobrażoną płaszczyznę prostopadłą do kierunku promieniowania radarowego, jest odcinkiem koła. Odcinek ten stanowi część większego koła o promieniu r niż rzeczywiste płyty metalowe. Dlatego promień płyty oznaczono jako x, natomiast promień r fikcyjnego koła, z którego wycięto odcinek koła, trzeba najpierw obliczyć.
Rysunek 3: Obliczanie promienia
Rysunek 3: Obliczanie promienia
Pole odcinka koła oblicza się przez odjęcie od pola wycinka koła pola trójkąta zawartego między punktami przecięcia cięciwy z okręgiem a środkiem okręgu. Do obliczenia pola wycinka koła potrzebne są promień i kąt α.
Rysunek 3 przedstawia zależności geometryczne między poszukiwanym promieniem a długością cięciwy 2x. Ponieważ kąt nachylenia płyty wynosi 45°, długość h jest również określona przez trójkąt równoramienny (patrz rysunek 1). Długość promienia r zależy teraz wyłącznie od długości x.
Pole A = pole wycinka koła - pole trójkąta
Kąt α można wyznaczyć pośrednio za pomocą połowy kąta 0,5α, wychodząc z definicji sinusa. Ponieważ przeciwprostokątna pozostaje w liniowej proporcji do przeciwległej przyprostokątnej, wynikiem musi być stały kąt.
Jeżeli kąt zostanie od razu obliczony w radianach, pełny okrąg można również zapisać jako 2π, a czynnik π można skrócić.
Pozostaje jedynie rutynowe obliczenie za pomocą kalkulatora, którego wynikiem jest:
A = 1,03128 x2
gdzie x jest promieniem obu płyt
Jak już wyjaśniono w głównym artykule, skuteczna powierzchnia odbicia reflektora narożnego zależy od tłumienia w wolnej przestrzeni oraz od równolegle rzutowanej powierzchni reflektora narożnego. Dotychczas obliczyliśmy tylko połowę tej powierzchni, dlatego wynik należy podwoić:
Rysunek 4: okrągły trihedralny reflektor narożny
Rysunek 4: okrągły trihedralny reflektor narożny
W naszym przykładzie praktycznym (średnica=0,30 m, zatem x=0,15 m, długość fali=0,03 m) możemy teraz obliczyć skuteczną powierzchnię odbicia w tym paśmie częstotliwości wynoszącą około 15 m2. Ta wartość maksymalna jest jednak osiągana tylko wtedy, gdy reflektor narożny jest zawieszony dokładnie pionowo, radar promieniuje dokładnie poziomo, a promieniowanie pada na obie płyty pod kątem 45°.
Ponieważ warunki te będą spełnione tylko rzadko, w praktyce dodaje się trzecią okrągłą płytę metalową (trihedralny reflektor narożny). Wprawdzie zmniejsza ona ponownie skuteczną powierzchnię odbicia reflektora narożnego do około połowy, jednak reflektor działa teraz niezależnie od wcześniejszego warunku dokładnie pionowego montażu. Obliczenie opiera się teraz na powierzchni złożonej z trzech wycinków koła i jednego trójkąta równobocznego i może zostać przeprowadzone w taki sam sposób jak w poprzednim przykładzie.
