www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Podstawy radiolokacji

Zespół pierścieni ślizgowych

Zespół pierścieni ślizgowych

Rysunek 1: Widok rentgenowski zespołu z układem transmisji przez pierścienie ślizgowe

Zespół pierścieni ślizgowych obracająca się część zespołu pierścieni ślizgowych z pierścieniami stykowymi nieruchoma część zespołu pierścieni ślizgowych z uchwytem szczotek i stykami ślizgowymi

Rysunek 2: Elementy zespołu z układem transmisji przez pierścienie ślizgowe
(Dzięki uprzejmości firmy B-COMMAND GmbH.)

Zespół pierścieni ślizgowych

Zespół pierścieni ślizgowych jest podzespołem służącym do przesyłania danych, sygnałów lub energii elektrycznej z nieruchomego elementu do części ruchomej.

W urządzeniu radarowym z nieustannie obracającą się anteną nie można jej z powodu ciągłego ruchu obrotowego połączyć kablem z nieruchomo zamontowanym źródłem zasilania. Konieczne jest przesyłanie nie tylko energii nadawczej przez wysokoczęstotliwościowe złącze obrotowe z nieruchomej części (stojana) stołu obrotowego (ang.: pedestal) do części obracającej się (wirnika), lecz także napięć zasilających, wielu sygnałów przełączających i sterujących oraz linii danych. Jest to często realizowane za pomocą układów z pierścieniami ślizgowymi. (Angielski termin slip ring unit oznacza całą jednostkę funkcjonalną, która może zawierać wiele pierścieni ślizgowych (slip rings), a także inne rodzaje połączeń. Określenie układ transmisji przez pierścień ślizgowy nie oznacza wyłącznie pojedynczego połączenia pierścienia i szczotki, lecz często również cały podzespół składający się z wielu takich elementów.)

Tradycyjna konstrukcja

Tradycyjna konstrukcja odpowiada rozwiązaniu przedstawionemu na rysunkach 1 i 2. W nośniku z materiału izolacyjnego, uformowanym jako pusty cylinder, osadzone są pierścieniowe powierzchnie stykowe, po których styk sprężynowy podczas obrotu umożliwia przepływ prądu. Powierzchnie przewodzące są zazwyczaj pokryte twardym złotem. Aby ograniczyć zużycie do minimum, sprężyna stykowa dociska obracającą się pierścieniową powierzchnię stykową możliwie słabo, lecz nadal wystarczająco mocno, aby zapewnić niezawodny przepływ prądu.

W przykładzie pokazanym na rysunku 2 sprężyna stykowa jest wykonana z cienkiego, pokrytego twardym złotem drutu stalowego, zatopionego w tak zwanym uchwycie szczotek. Gdy konieczne jest przesyłanie większych prądów, stosuje się styki węglowe o dużej powierzchni. W wyniku ścierania powierzchni węglowych z czasem powstaje pył grafitowy, który musi być okresowo usuwany podczas przeglądów, aby zapobiec zwarciom. Styki pokryte twardym złotem są natomiast bezobsługowe.

Rysunek 3: Płaski pierścień ślizgowy
(Dzięki uprzejmości firmy B-COMMAND GmbH.)

Płaski pierścień ślizgowy

Płaskie pierścienie ślizgowe (ang.: Pancake Slip Ring, pancake = „naleśnik”) składają się z dwóch płaskich tarcz umieszczonych naprzeciwko siebie. Na jednej tarczy rozmieszczone są koncentryczne pierścienie stykowe. Na przeciwległej tarczy zamontowane są odpowiadające im styki sprężynowe. Są one często wykonane podwójnie, a nawet poczwórnie. Mogą być również rozmieszczone na całej powierzchni tarczy, aby równomiernie rozłożyć siły docisku.

Zaletą tej konstrukcji jest możliwość uzyskania bardzo małej wysokości. Jednak przy bardzo dużej liczbie kanałów transmisyjnych średnica staje się bardzo duża i ogranicza maksymalną możliwą prędkość obrotową.

 

Możliwe są również inne rodzaje połączeń, takie jak technika światłowodowa lub zamknięte, hermetycznie ekranowane pod względem radiowym połączenia podobne do WLAN. Jednostka funkcjonalna składająca się z kilku takich połączeń jest mimo to zwykle nazywana zespołem pierścieni ślizgowych. We wszystkich tych alternatywnych sposobach transmisji przynajmniej zasilanie musi być przesyłane przez dwa lub trzy pierścienie ślizgowe albo do tego celu stosuje się transformator obrotowy.

Transformator obrotowy jest specjalną odmianą transformatora, w której strona wtórna może mechanicznie swobodnie obracać się względem strony pierwotnej, a energia jest przesyłana wyłącznie przez zmienne pole magnetyczne. Aby zmniejszyć wymiary transformatora obrotowego, do przesyłania energii, podobnie jak w zasilaczach impulsowych, stosuje się częstotliwość wyższą (do 22 kHz) od typowej częstotliwości sieciowej.