www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Historia radiolokacji

Christian Hülsmeyer

Rysunek 1: Christian Hülsmeyer

Rysunek 1: Christian Hülsmeyer

Christian Hülsmeyer

Christian Hülsmeyer (☆ 25 grudnia 1881 r. w Eydelstedt, Dolna Saksonia – † 31 stycznia 1957 r. w Ahrweiler, Nadrenia-Palatynat) był niemieckim wynalazcą i jest uważany za odkrywcę zasady radaru.

Hülsmeyer pochodził z bardzo skromnej rodziny. Jego nauczyciel umożliwił mu naukę w Bremie. Po ukończeniu szkoły podstawowej został skierowany do seminarium nauczycielskiego w Bremie. W tamtejszym laboratorium badał podstawy elektryczności. Po ukończeniu nauki znalazł zatrudnienie w firmie Siemens-Schuckert. Pracował tam około dwóch lat i odpowiadał za wyposażenie elektryczne statków. Po śmierci przyjaciela, który zginął w wyniku zderzenia statków, opuścił firmę, aby założyć w Düsseldorfie przedsiębiorstwo zajmujące się budową urządzenia do wykrywania przeszkód morskich za pomocą fal radiowych.

W 1904 roku uzyskał patent (patent Rzeszy nr 1655461) na urządzenie, które nazwał „telemobiloskopem”. Jako nadajnik wykorzystywało ono iskiernik, który za pośrednictwem anteny wielobiegunowej emitował kierunkową falę radiową. Po natrafieniu na metalową przeszkodę, na przykład statek, fala ta była częściowo odbijana z powrotem w kierunku położenia nadajnika, gdzie dwie dipolowe anteny odbiorcze służyły do uruchamiania dzwonka elektrycznego. System ten mógł określać przybliżony kąt boczny statków w odległości do 3 km, lecz nie był jeszcze w stanie mierzyć odległości.

Hülsmeyer z powodzeniem zademonstrował system w Niemczech i w Holandii. Nie wywarło to jednak wrażenia ani na przedstawicielach niemieckiej marynarki wojennej, ani na przedstawicielach przedsiębiorstw żeglugowych. Jednym z problemów były możliwe wielokrotne odbicia w warunkach intensywnego ruchu morskiego. Ponadto urządzenie było dość trudne w obsłudze, a dzwonek był słabo słyszalny z powodu hałasu silników statku. Hülsmeyer ponownie przystąpił do pracy i 16 stycznia 1906 roku uzyskał w Stanach Zjednoczonych drugi patent na ulepszoną wersję, która umożliwiała odfiltrowywanie ech zakłócających.

Brak zainteresowania władz tym udoskonaleniem sprawił, że urządzenie popadło w zapomnienie.

Źródła: