AN/APQ-133
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: AN/APQ-133
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 9 373 … 9 377 MHz
(pasma X) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 850 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 300 W |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 40 NM (≙ 75 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APQ-133
AN/APQ-133 był radarem lokalizacyjnym pracującym w paśmie X (oznaczenie zgodnie z IEEE) lub w paśmie I (oznaczenie zgodnie z NATO), skierowanym w bok, przeznaczonym do nadajników radiolatarni, który był stosowany w samolotach Fairchild AC-119K Stinger, Lockheed C-130 i AC-130. Typy tych samolotów, ze względu na ciężkie uzbrojenie artyleryjskie, nazywano „kanonierkami” i wykorzystywano je głównie podczas wojny w Wietnamie.
AN/APQ-133 został zaprojektowany tak, aby wyświetlać tylko pozycje aktywnych transponderów (tzw. radiolatarni) na ziemi, dzięki czemu wymagał stosunkowo niewielkiej mocy impulsowej.