www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Örnekleri - Eski Radarlar

Klein Heidelberg Parasit

Radar birimi, taktik-teknik özellikleri açıklaması

Resim 1: Wassermann radarının arkasındaki küçük Heidelberg Paraziti

Resim 1: Wassermann radarının arkasındaki küçük Heidelberg Paraziti

Teknik veriler
Çalışma Frekans Aralığı: HF-bandı
Darbe Tekrarlama Zamanı:
Darbe Tekrarlama Frekansı:
Gönderim Darbe Genişliği (τ):
Alım Süresi:
Ölü Süre:
Darbe Gücü:
Ortalama Güç:
Aletli menzil: 400 km
Menzil Çözünürlüğü:
Konumlandırma Doğruluğu:
Işın demet açısı:
Bir Dönüşteki İsabet Oranı:
Anten Dönüş Adedi:
MTBCF:
MTTR:

Klein Heidelberg Parasit

Klein Heidelberg veya kısaca Heidelberg-Aygıtı olarakta bilinen Klein Heidelberg Parasit Kısa Dalga Bölgesindeki İngiliz Zincir Ev (Chain Home) gönderim kulelerinden gelen aktif yayınlara ayarlanmış pasif, bistatik bir radardı. Pasif çalışma modundan dolayı tespit edilemediği için yayını parazitle boğmakta mümkün olmamıştır. Aygıtlardan biri, Hoek van Holland'ın 8 km güneybatısında, Oostvoorne'a yaklaşık 2,5 km uzaklıktaki 24 nolu Kıyı Üssünde bulunuyordu.

Yöntem, Telefunken şirketinden Reichspost'tan gelen radyo teknisyenlerinin keşif sonuçlarını değerlendiren Dipl.-Ing Fritz Wächter tarafından gerçekleştirildi. Bu projeyle ilgili araştırmalar, Müttefiklerin aktif radar frekanslarını karıştırmasına yanıt olarak 1942 civarında başladı. Chain Home radyo kulelerinin tümü aynı frekansta yayın yapsa da, bunu „Tavşan ve Kirpi“ (The Rabbit and the Hedgehog) masalından esinlenerek „Koşan Tavşan“ („Running Rabbit“) olarak adlandırılan sabit bir zaman ritmiyle yapıyorlardı. Klein Heidelberg Paraziti kendisini bu zaman ritmine göre senkronize edebildi, böylece ölçüm için yalnızca kesin konumu bilinen belirli bir gönderim kulesi seçilebildi.

Fransa, Belçika ve Hollanda'nın batı kıyısında toplam altı alıcı pozisyonu kuruldu. Alıcı antenler başlangıçta ek olarak mevcut Wassermann-antenlerinin arkasına monte edildi. Her biri üç yarım dalga dipol içeren altı sıradan oluşan bir gruptan oluşuyordu. Daha sonra Wassermann döner tablasına ve direğine dayanan biraz daha geniş özgün antenler kullanıldı. Yaklaşık 60 m mesafeye kurulan daha küçük bir anten, seçilen gönderim kulesine hizalandı ve referans işaretini sağladı.

Değerlendirme aygıtına „Koruyucu Aygıt“ (Almancası: „Wächter-Gerät“) adı verildi. İki adet J-ekranı vardı. Doğrudan alınan referans işareti soldaki J-ekranda, yansımayla gelen işaret ise sağdakinde görüntüleniyordu. Bu görüntüleme aygıtında, referans işaretine göre sapmanın başlangıcı, bir el çarkı ve hassas bir potansiyometre kullanılarak her iki ekran da aynı görüntüyü gösterene kadar geciktiriliyordu. Bu ayar, ölçek değiştirilerek yüksek hassasiyetle yapılabiliyordu. El çarkındaki mekanik ekran daha sonra tam gecikme süresini gösteriyordu. Konum bilgisine dönüştürme, gecikme süresine uygun bir elips seçilerek bir grafik çizgede gerçekleştiriliyordu. Hedefle ilgili bir mesajda ise yalnızca elipsin numarası ve ölçülen azimut açısı belirtiliyordu.