www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

AN/APS-125

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: E2C (Group 0) z AN/APS-125

Rysunek 1: E2C (Group 0) z AN/APS-125

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: 406 … 450 MHz
(pasma UHF)
Okres powtarzania impulsów:
Częstotliwość powtarzania impulsów: 298 … 303,5 Hz
Szerokość impulsu (τ): 12,8 µs
Czas odbioru sygnału echa:
Czas zwrotu:
Moc impulsowa: 1 MW
Moc średnia: 3,84 kW
Zasięg instrumentalny: 250 NM (≙ 460 km)
Rozróżnialność w odległości:
Dokładność / Błąd określania:
Szerokość wiązki anteny: 6,6°
Liczba ech odebranych - sondowań:
Liczba obrotów anteny radaru: 6 min⁻¹
MTBCF: 100 h
MTTR: 12 h

AN/APS-125

AN/APS-120 był lotniczym impulsowym dopplerowskim radarem rozpoznawczym dalekiego zasięgu działającym w paśmie UHF, używanym w późniejszych E2C Hawkeye jako radar wczesnego ostrzegania, gdzie zastąpił AN/APS-120.

Radar ma tę samą kopułę wirnika o średnicy 24 stóp (7,93 m) zamontowaną nad kadłubem. Ma jeszcze bardziej złożoną konstrukcję niż APS-120. Zapewnia automatyczną lokalizację lądową i śledzenie oraz zawiera liczne pasywne zabezpieczenia przed zagłuszaniem elektronicznym. AN/APS-125 musiał przejść 100-godzinną procedurę „wypalania“ w warunkach cyklicznych wibracji, temperatury i warunków pracy, aby poprawić słabą wytrzymałość APS-120.

APS-126 stał się operacyjny w latach 1976-1978. Został on zmodernizowany, co zwiększyło jego zasięg do 300 mil morskich (≙ 550 km), a następnie otrzymał nazwę AN/APS-138. E2C otrzymał przyrostek nazwy „Grupa 0“. Dalsza modernizacja przetwarzania danych radarowych doprowadziła do oznaczeń AN/APS-139 i E2C „Grupa 1“. Został zastąpiony przez swojego następcę, AN/APS-145, w 1988 roku.

Źródło: