www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

ERS–1, (2)

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: ERS in orbital configuration (© 2000 ESA)

Rysunek 1: ERS in orbital configuration (© 2000 ESA)

Specyfikacja techniczna SAR
Pasmo częstotliwości: 5,3 GHz
Polaryzacja: linear, vertikal
Częstotliwość powtarzania impulsów: 1640 … 1720 Hz
Szerokość impulsu (τ): 37,12 µs
Moc impulsowa: 4,8 kW
Moc średnia:
Szerokość pasma impulsu: 15,55 MHz
Rozróżnialność w odległości: ≤ 26,3 m
Azimutauflösung (along track): ≤ 30 m
Orbita: 782·785 km, 98,5°
Okres orbitalny 100 min
Kąt padania: ERS-1: 23°
ERS-2: 47°
Szerokość pokosu 102,5 km
Specyfikacja techniczna RA
Pasmo częstotliwości: 13,8 GHz
Polaryzacja: linear
Częstotliwość powtarzania impulsów: 1020 Hz
Szerokość impulsu (τ): 20 µs
Moc impulsowa: 55 W
Moc średnia: 2,7 W
Szerokość pasma impulsu: 330 MHz und 82,5 MHz
Rozróżnialność w odległości: 10 cm
Szerokość wiązki anteny: 1,3°
Obszar naświetlania: 16 … 20 m

European Remote Sensing Satellite ERS-1

ERS-1 to satelita Europejskiej Agencji Kosmicznej (ЕSА), który był wykorzystywany do zdalnego pomiaru powierzchni Ziemi i nie jest już eksploatowany. Był to pierwszy czysto cywilny satelita do obserwacji Ziemi i był rozwijany w latach 1979-1990. Najważniejszym instrumentem radarowym był spolaryzowany pionowo (tryb VV) radar z syntezą apertury (SAR), wyprodukowany pod kierunkiem firmy DASA i pracujący w paśmie C, który mógł pokryć pas powierzchni Ziemi o szerokości do 100 km. Wykorzystywał antenę o rzeczywistej aperturze 1·10 m. Impuls nadawczy o długości 37,12 µs był modulowany wewnętrznie liniową modulacją częstotliwości przy szerokości pasma nadajnika 15,55 MHz. W odbiorniku impuls ten został skompresowany do długości 64 ns. Przy zastosowaniu innej grupy antenowej radar ten mógłby również pracować jako rozproszeniowiec..

Na pokładzie znajdował się również wysokościomierz radarowy (RA), który pracował na częstotliwości 13,8 GHz (pasmo Ku). Wykorzystywał on antenę paraboliczną o średnicy 1,2 m o szerokości charakterystyki kierunkowej 1,3° i mógł mierzyć wysokość nad poziomem morza z dokładnością do 5 cm. Wykorzystywał on dwie różne zdolności rozdzielcze do pomiaru powierzchni oceanu i do pomiaru warstw lodu. Stopień wyjściowy nadajnika wyposażony był w lampę o fali bieżącej.

ERS-1 został wystrzelony 17 czerwca 1991 roku na rakiecie Ariane 4 z centrum kosmicznego w pobliżu Kourou (Gujana Francuska). Satelita krążył wokół Ziemi po orbicie synchronicznej ze Słońcem o wysokości 782-785 km i nachyleniu 98,5°. Jedna orbita trwała 100 minut i po 35 dniach ponownie osiągnięto punkt startowy nad powierzchnią Ziemi. Przewidywany trzyletni okres eksploatacji satelity został znacznie przekroczony: dopiero 10 marca 2000 roku jego misja została przerwana z powodu awarii systemu stabilizacji położenia. Ostatnie nadające się do wykorzystania dane SAR zostały przekazane w dniu 3 marca 2000 r.

Specyfikacje geometryczne

ERS–2

ESR.pdf (click to expand: 335 kByte)

Rysunek 2: Podgląd broszury ESA.

Ten drugi satelita, w zasadzie identycznej konstrukcji, został umieszczony na tej samej orbicie co ERS-1 21 kwietnia 1995 r. Procedura ta została nazwana "misją tandemową" i stała się wzorem dla kolejnych wystrzeliwanych satelitów. ERS-2 praktycznie podążał za ERS-1, tak że ten sam obszar na powierzchni Ziemi mógł być pokryty po raz drugi dla pomiarów interferometrycznych w odstępach 35 minut. Ponieważ w tym czasie Ziemia obróciła się o kilkaset metrów dalej, ten sam obszar został uchwycony pod nieco innym kątem. Dzięki obliczeniowemu przetworzeniu obu obrazów, zmiany krajobrazu w zakresie jednego centymetra były teraz rozpoznawalne. Dzięki tej technologii można było na przykład przewidzieć lawinę błotną wywołaną wybuchem wulkanu na Islandii.

W dniu 5 lipca 2011 r. ESA ogłosiła zakończenie misji ERS-2. Został przeniesiony na orbitę o mniejszym ryzyku kolizji. Akumulatory zostały rozładowane, a zbiorniki paliwa opróżnione przez kilkakrotne odpalenie. Wejście w atmosferę ziemską i jej spalenie spodziewane jest od 2025 roku.