Logaritmische periodieke dipoolantenne
Figuur 1: Ontwerp van een logaritmische antenne
Logaritmische periodieke dipoolantenne
Een logaritmische periodieke dipoolantenne (LPDA) is een breedbandige smalstraalstraalantenne waarvan de impedantiewaarden en stralingskarakteristieken regelmatig worden herhaald volgens een logaritmische functie van de frequentie van de oscillatie die de antenne opwekt. Logoperiodieke antennes zijn arrays en bestaan uit een systeem van gevoede elementen die verbonden zijn door een gedraaide tweedraadsleiding (figuur 1). De stralende elementen (dipolen) hebben verschillende lengtes, waardoor de antenne breedbandig wordt. In de zendmodus plant de golf zich eerst voort langs de antenne met bijna geen straling. Terwijl de golf de dipolen bereikt, waarvan de lengte klein is vergeleken met de halve golflengte, werken deze dipolen als een capacitieve belasting. De straling begint wanneer de opwindingsoscillatie dipolen bereikt waarvan de grootte een derde van de golflengte is. De straling wordt ook ondersteund door een paar volgende dipolen en eindigt bij een dipool van ongeveer de helft van de golflengte. Daaropvolgende langere dipolen dragen niet meer bij aan de straling.
De versterking van zo’n antenne kan oplopen tot 10 dB met een zeer laag achterlobbeniveau (tot 35 dB). De ingangsimpedantie varieert van 50 tot 120 ohm, afhankelijk van het ontwerp.
Figuur 2: Foto van een kleine logoperiodieke antenne voor 1030 MHz en 1090 MHz van een ondervragerantenne
Figuur 2: Foto van een kleine logoperiodieke antenne voor 1030 MHz en 1090 MHz van een ondervragerantenne
De elektrische eigenschappen van een dergelijke antenne hebben zich herhalende waarden waarvan het karakter van de variatie overeenkomt met een logaritmische functie van de frequentie. Periodieke variaties in parameters zoals bijvoorbeeld versterking en ingangsimpedantie kunnen door de selectie van antenneontwerpelementen zodanig worden gereduceerd dat ze over het gewenste frequentiebereik als constant kunnen worden beschouwd.
(1)
- τ = schaalvermenigvuldigingsfactor
- L = lengte van de straler
(2)
- R = afstand tussen stralers
Ondanks de breedbandcapaciteit zijn de mogelijkheden om dergelijke antennes te gebruiken in radars die werken met ultrabreedbandsignalen beperkt. De reden hiervoor is dat elke frequentiecomponent zijn eigen fasemiddelpunt heeft. Als er een groot verschil is tussen de frequenties in het signaalspectrum, kan de afstand tussen de fasemiddelen die overeenkomen met ver uit elkaar liggende frequenties aanzienlijk zijn. Dit leidt tot extra faseoverlap van signaalcomponenten bij deze frequenties en verhindert correcte signaalverwerking in de ontvanger.
Figuur 3: Driedimensionaal richtingspatroon van een log-periodieke antenne verkregen met de rekenmethode