www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Skineffect

invallende stroom I
de invallende stroom
wordt verhoogd
door het skineffect
de invallende stroom
wordt verminderd
door het skineffect
de invallende stroom
wordt verhoogd
door het skineffect
magnetisch veld H
stroomlus geïnduceerd
door magnetisch veld

Figuur 1: Illustratie van de totstandkoming van het skineffect

invallende stroom I
de invallende stroom
wordt verhoogd
door het skineffect
de invallende stroom
wordt verminderd
door het skineffect
de invallende stroom
wordt verhoogd
door het skineffect
magnetisch veld H
stroomlus geïnduceerd
door magnetisch veld

Figuur 1: Illustratie van de totstandkoming van het skineffect

invallende stroom I
de invallende stroom
wordt verhoogd
door het skineffect
de invallende stroom
wordt verminderd
door het skineffect
de invallende stroom
wordt verhoogd
door het skineffect
magnetisch veld H
stroomlus geïnduceerd
door magnetisch veld

Figuur 1: Illustratie van de totstandkoming van het skineffect

Skineffect

Het skineffect wordt gedefinieerd als het effect van een frequentie-afhankelijke afname van de amplitude van elektromagnetische golven naarmate ze dieper in het geleidende medium doordringen. Het is een elektromagnetisch fenomeen waarbij bij hoge frequenties de stroom de neiging heeft om alleen langs het oppervlak van geleiders te stromen.

Elke stroom die door een geleider loopt, genereert een magnetisch veld eromheen. Wanneer een gelijkstroom door een geleider loopt, is het potentiaalverschil uniform en bewegen de ladingen isotroop in de geleider, wat een constant magnetisch veld (H) oplevert. Bij wisselstroom oscilleren de ladingen en varieert het magnetische veld, waardoor een omgekeerde elektrische stroomlus ontstaat.

In figuur 1 zien we dat de lus van de periferie van de geleider naar het midden loopt. De draairichting is altijd tegengesteld aan die van de stroomvariatie in de geleider. Als gevolg hiervan is de som van de wisselstroom en de lusstroom altijd nul in het midden van de geleider, terwijl de twee stromen elkaar optellen in de periferie. Het resultaat is een afname van de stroomdichtheid in 1/e, waarbij e het omgekeerde is van de natuurlijke logaritme, naarmate je verder van de periferie van de geleider komt.

Deze kleinere doorsnede waarin de ladingen bewegen verhoogt de weerstand van de geleider. De weerstand van deze dunne oppervlaktehuid bepaalt daarom de equivalente weerstand van de geleider, en buisvormige geleiders worden vaak gebruikt voor wisselstroom om de transmissielijn lichter te maken. De weerstand is evenredig met de frequentie van de stroom, wat een ernstig nadeel kan zijn, en wordt berekend met de volgende vergelijking:

(1)

  • l  lengte van de geleider,
  • r  radius van de geleider,
  • µ0  magnetische veldconstante,
  • µr  relatieve magnetische permeabiliteit van de geleider,
  • σ  geleidingsvermogen
  • ω  hoekfrequentie (ω=2πf).

Deze eigenschap van wisselstromen is echter nuttig om coaxiale draden af te schermen tegen zwerfgolven uit de omgeving. Zelfs een dunne metalen mantel rond zo’n kabel zorgt ervoor dat de door deze golven geïnduceerde stromen naar het oppervlak stromen zonder het signaal dat binnenin wordt doorgegeven te beïnvloeden.